Yine her gece gibi hasretin yüklendi yüreğime...
Ve yine her gece olduğu gibi bu gece de yüklendi aklıma
Özleminin özlenmişliği...
Hani böyle tutunursun ya bir dala
Kurtulmak için bir şelaleden
Öyle işte...
Öyle özledim seni...
Nedenini bilmeden, sebep üretmeden
Şikayet etmeden
Şükrederek, sabrederek, bekleyerek...
Özledim, haddimi aşmışçasına özledim.
Söz geçirmek mümkün değil ki...
Özel güçlerin yokki durdurabilesin
O şiddetle akan suyu...
Elinde değildir ki bunu durdurmak, engel olmak...
Kurtulsan bile durduramazsın.
O su akar ve gider.
Özlemine özlem katarsın sen de gitgide...
Tıpkı o şelale gibi sende seversin
Daha güçlü, daha çok, daha kuvvetli...
Daha çok bağlanırsın aslında
Tıpkı o akıntıya kafa tutan kayalar gibi...
Öyle sıkı sarılırsın ki toprağa
Bilirsin seni hep tutacağını, koruyacağını...
Bilirsin işte, seni seveni de özleyeni de...
Her bir adımda yenilenir özlemin, akan su gibi...
Ve her bir akıntıda şiddetlenir sevgin
Kayanın dayanıklılığı gibi...
Ve her bir şiddette daha çok bağlanırsın
Toprağın kayaya sahip çıktığı gibi...
Her saniye, her salise katlanır tek tek
Sevgin de özlemin de...
Elinde olmadan, farkına varmadan öyle seversin ki
Kaçıp kurtulmak istersin sadece
Bunları bilmeden...
Kurtulursun, şükredersin...
Lakin şükrederken bile içten içe daha çok bağlanırsın
O akıntıya, o kayaya, o toprağa imrenirsin.
Ve dalarsın o suyun içine...
Önce kayaya sığınırsın, sonra kendini bırakırsın
Akıntının gittiği yöne...
Artık eminsindir kurtulmaktan
Çünkü o dal senin ihtiyacın olduğunda
Yeniden çıkacak karşına...
Ver herşey gibi
Yeniden sevecek, yeniden özleyecek
Ve yeniden bağlanacaksın...
Bir şelale gibi yeniden gürleyeceksin
Aşkına da sevgine de
Kendini göstereceksin.

Ve sen AdaM...
Sen çok sevileceksin,
Dünden daha çok, yarınından daha az...
Bugünün gibi her gün yenileneceksin...

Ve sen AdaM...
Sen asla
Vazgeçilen olamayacaksın...