Okul bahçesinde titreyerek dolaşan o minik yavruyu hatırlıyorum. Aç, korkmuş ama bir o kadar da sevgiye muhtaçtı. Onu eve götürdüm, sıcak bir yuva sundum. Şanslıydık, çünkü onu sahiplenecek bir aile bulundu. Artık sevileceği, korunacağı bir evi olacaktı... ya da öyle sanmıştık.

Yeni ailesi, ona sadece küçük bir kedi olarak baktı. Bir birey değil, bir süs eşyası gibi... Sevgileri, sabırları ve hoşgörüleri sadece pahalı perdeleri tırmalayana kadardı. Sonrasında o artık "istenmeyen bir yük" oldu. Ve tek bir hatayla, sokağa atılan binlerce hayvandan biri hâline geldi.

Geri getirildiğinde, gözlerindeki öfkeyi gördüm. Hem sevilmek istiyordu hem de insanlara güvenmiyordu. Kocaman açılmış gözleriyle kükrüyor, sevilmeye çalışıldığında tırnaklarını çıkarıyordu. Çünkü terk edilmek, onun kalbinde derin yaralar açmıştı.

Hayvanlar oyuncak değildir. Onları alıp beğenmediğinizde bir kenara atamazsınız. Bir canlının sevgisini kazanmak sabır ve emek ister. Bir kedinin en büyük suçu, içgüdülerini takip etmek olabilir mi? Asıl suç, ona koşulsuz sevgiyle yaklaşamayan biz insanlarda değil mi?

Eğer bir hayvanı sahipleniyorsanız, ona ömürlük bir yuva sunduğunuzu unutmayın. Sevgi, bağlılık ve sorumluluk gerektirir. Bir perde kadar değeri olmayan canları terk etmek, vicdanlarımızda nasıl bir leke bırakır, hiç düşündünüz mü?

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]