Terk Edilmenin İzleri: Bir Yavru Kedinin Hikâyesi
 

Okul bahçesinde titreyerek dolaşan o minik yavruyu hatırlıyorum. Aç, korkmuş ama bir o kadar da sevgiye muhtaçtı. Onu eve götürdüm, sıcak bir yuva sundum. Şanslıydık, çünkü onu sahiplenecek bir aile bulundu. Artık sevileceği, korunacağı bir evi olacaktı... ya da öyle sanmıştık.

Yeni ailesi, ona sadece küçük bir kedi olarak baktı. Bir birey değil, bir süs eşyası gibi... Sevgileri, sabırları ve hoşgörüleri sadece pahalı perdeleri tırmalayana kadardı. Sonrasında o artık "istenmeyen bir yük" oldu. Ve tek bir hatayla, sokağa atılan binlerce hayvandan biri hâline geldi.

Geri getirildiğinde, gözlerindeki öfkeyi gördüm. Hem sevilmek istiyordu hem de insanlara güvenmiyordu. Kocaman açılmış gözleriyle kükrüyor, sevilmeye çalışıldığında tırnaklarını çıkarıyordu. Çünkü terk edilmek, onun kalbinde derin yaralar açmıştı.

Hayvanlar oyuncak değildir. Onları alıp beğenmediğinizde bir kenara atamazsınız. Bir canlının sevgisini kazanmak sabır ve emek ister. Bir kedinin en büyük suçu, içgüdülerini takip etmek olabilir mi? Asıl suç, ona koşulsuz sevgiyle yaklaşamayan biz insanlarda değil mi?

Eğer bir hayvanı sahipleniyorsanız, ona ömürlük bir yuva sunduğunuzu unutmayın. Sevgi, bağlılık ve sorumluluk gerektirir. Bir perde kadar değeri olmayan canları terk etmek, vicdanlarımızda nasıl bir leke bırakır, hiç düşündünüz mü?

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Eğer bir hayvanı sahipleniyorsanız, ona ömürlük bir yuva sunduğunuzu unutmayın. Sevgi, bağlılık ve sorumluluk gerektirir. Bir perde kadar değeri olmayan canları terk etmek, vicdanlarımızda nasıl bir leke bırakır, hiç düşündünüz mü?

Çok güzel ifade etmişsin altına imza mı atıyorum.. Evlat gibi görmek gerek.. Evladın evindeki eşyaya zarar verince sokağa atabiliyor musun.. Ne farkı var...

Bu güzel ve duyarlı yorumun için teşekkür ederim. Gerçekten de bir hayvan sahiplenmek, ona aileden biri gibi davranmayı gerektirir. Bir çocuğun evi keşfederken eşyalara zarar vermesi nasıl doğal bir süreçse, bir kedinin de içgüdüleriyle hareket etmesi aynı şekilde normaldir. Sevgi ve sabırla yaklaşıldığında her şeyin bir çözümü bulunur. Keşke herkes senin gibi düşünebilse ne güzel olur..

Sana tamamen katılıyorum, Pati dostum! Hayvanları sahiplenmek bir sorumluluktur, onları eşyaymış gibi görmek kabul edilemez.

Kesinlikle yazıklar olsun böyle insanlara! Bir perde uğruna bir canı sokağa atanların vicdanı nasıl rahat ediyor, anlamıyorum! Hayvan sahiplenmek, onların her halini kabul etmektir. Koltuk tırmalıyor, perde yırtıyor diye bir canı kapı önüne koymak ne demek? Sevgi ve sorumluluk bunu gerektirir!

Bir hayvanı sahiplenmek, ona ÖMÜR BOYU bakmak demektir.

Kesinlikle katılıyorum..
Bir şekilde sahiplenme olmuş ise her yönüyle sorumluluk alınır.
Ben özellikle yazın çok görüyorum..bir şekilde çocukları için alıp sahiplendiklerini..yaz sezonu biterken onları sokağa bırakıp gittiklerini..
Belli bir süre ev ortamına alışmış olmaları sokağa uyum sağlamalarını zorlaştırıyor...
Hani insan düşünüyor.. çocuğuna hayvan sevgisi veya sorumluluğunu öğretmek yolu böyle mi olmalı.

Maalesef bazı insanlar hayvanları bir oyuncak gibi görüyor ve sorumlulukları unutuyor. Gerçekten hayvan sevgisi, onların bakımını ve ihtiyaçlarını anlamakla başlar. Çocuklara sorumluluk öğretmek için bu tür bir yaklaşımın ne kadar yanlış olduğunu görmek üzücü. Hayvanlar da canlı, duyguları olan varlıklardır ve sevgiyle sahiplenilmeliler. Umarım daha fazla insan, onların hak ettikleri özeni ve sevgiyi gösterir.