Kadın olmak bazen ince bir sızı gibi taşınır insanın içinde. Görünmez ama sürekli var olan bir ağırlık… Sesini yükselttiğinde “fazla”, sustuğunda “eksik” sayılmanın yorgunluğu. Bir yanda kendine ait bir hayat kurma arzusu, diğer yanda dünyanın omuzlarına bıraktığı roller.

Yine de bütün bu sancının içinde tuhaf bir güç saklı, kırıldıkça çoğalan, suskunluklardan ses doğuran bir güç... Belki de kadın olmanın en derin tarafı budur, acıyı sadece taşımak değil, onu anlam, direniş ve yeniden doğuşa dönüştürebilmek ve küllerinden doğabilmek..

Yazıdaki tespitler o kadar yerinde ki nahifim..bir iki satır eklemeden duramadım.. Emeğine paylaşımına sağlık @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]