Şimdi hangi sokağa çıksam ucu sana çıkıyor, Hangi pencereyi açsam rüzgâr adını fısıldıyor. Takvimlerden düşen her yaprak biraz daha ağır, Zaman sanki senin yokluğunda kör ve sağır. İçimde bir yerlerde adın, sessiz bir çığlık gibi yankılanıyor.

Eksik kalmış bir cümlenin noktasıyım şimdi, Yarım bırakılmış bir kahvenin soğuyan demi... Elinin değdiği her eşya sanki seni soruyor, Duvarlar üstüme geliyor, tavan üzerime çöküyor. Özlemek diyorum; insanın kendi içinde kaybolmasıymış meğer.

Gözlerimi kapatsam, hayalin bir adım ötede, Açsam, koskoca bir boşluk duruyor başucumda. Bir kuşun kanat çırpışında seni arıyorum, Yağan yağmurun her damlasında seni bekliyorum. Meğer ne çok yer kaplamışsın ruhumun her katında.

Gel demiyorum artık, çünkü gelmeyecek kadar uzaksın, Ama gitme de... Hiç değilse hayalimde kalasın. Çünkü bu dünya sensiz çok eksik, çok yarım, Ben her gece biraz daha sende kalıyorum, Ben her nefeste biraz daha seni özlüyorum.