itiraf edemiyorum,


çünkü kelimeler seni görünce dağılıyor.
dilimde düğüm,
kalbimde fırtına var
ama sesim yok.

söylesem her şey değişecek gibi,
söylemesem ben eksileceğim.
iki ihtimal de acıtıyor,
o yüzden susmayı seçiyorum
kendimden vazgeçerek.

gözlerine bakınca
anlıyorsun sanıyorum,
ama anlamıyorsan da
kızamıyorum.
çünkü seni sevmek
zaten hep tek kişilikti.

itiraf edemiyorum,
çünkü korkuyorum:
ya kaybedersem seni
ya da hiç sahip olmadığımı
ilk kez yüzüme vurursan.

o yüzden içimde tutuyorum,
geceye, yastığa,
kimsenin duymadığı dualara anlatıyorum.
senin adınla başlayan
ve yine seninle susan cümleleri…
çünkü bu bir cesaret meselesi değil artık,
bu bir yenilgi.

söylesem de değişmeyecek biliyorum,
bazı kalpler duymak için yaratılmıyor.
ben cümle kurmayı öğrenirken
sen çoktan gitmeyi öğrenmişsin.

içimde büyüyen şey umut değil,
yavaş yavaş kabulleniş.
adını anınca sızlayan
ama ağlamayı bile beceremeyen
bir yorgunluk bu.

itiraf edemiyorum,
çünkü cevabını biliyorum.
sessizlik bile fazla iyimser kalıyor
bazı “hayır”ların yanında.

o yüzden susuyorum,
kendime mezar gibi bir suskunluk kazıyorum.
sen yaşamaya devam et diye
ben içimde eksilmeyi kabul ediyorum.

en umutsuz olan ne biliyor musun?
artık seni kaybetmekten değil,
hiçbir zaman benim olmayacağını
anlamaktan korkuyorum.