![]() |
|
|
|
#1 |
|
Nick kopyalandı!
|
Kalbime kenetlenmişsin öyle usulca değil, fırtınadan sonra kalan enkaz gibi. Gitsen bile her şey yerli yerinde durur sanıyordum, meğer en çok sen yerinden söktüğüm şeymişsin. Kalbim seni tanıdı bir kere, artık yabancıya kapalı. Adını anmasam da her atışımda sana çarpıyor içim. Gece olunca anlıyorum, insan en çok karanlıkta kime tutunduğunu. Sessizlikte bile sesin var, susuşun bile konuşuyor bana. Kalbime kenetlenmişsin, acıtan bir yakınlık bu. Ne kopabiliyorum ne dayanabiliyorum. Bir yara gibi taşıyorum seni, iyileşmesin diye üstünü örtmediğim. Zaman dediler, geçer dediler. Zaman geçti, sen kaldın. Benden daha sadık, benden daha inatçı. Bazen kendime kızıyorum, bazen sana. Ama en çok seni bu kadar sevebilen kalbime. Çünkü bilmezdim bir insanın başkasının yokluğunda bu kadar dolu olabileceğini. Meğer eksiklik de bir dolulukmuş. Kalbime kenetlenmişsin, ellerin yok, sesin uzak, ama varlığın en derin yerimde. Ve ben her şeye rağmen seni söküp atmayı değil, bu ağrıyla yaşamayı öğreniyorum. Similar Articles: Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde. Kaldır! Göz kapaklarını |
|
|
Alıntı Yap |
| Bu Makaleyi Görüntüleyen Şu Anda Aktif Kullanıcılar : 1 (0 Kayıtlı Üye Ve 1 Misafir) | |
|
|