08 Şubat 2026, 17:37
|
#1
|
|
|
aZze Kalbime kenetlenmişsin
Kalbime kenetlenmişsin
öyle usulca değil,
fırtınadan sonra kalan
enkaz gibi.
Gitsen bile
her şey yerli yerinde durur sanıyordum,
meğer en çok sen
yerinden söktüğüm şeymişsin.
Kalbim seni tanıdı bir kere,
artık yabancıya kapalı.
Adını anmasam da
her atışımda
sana çarpıyor içim.
Gece olunca anlıyorum,
insan en çok karanlıkta
kime tutunduğunu.
Sessizlikte bile
sesin var,
susuşun bile konuşuyor bana.
Kalbime kenetlenmişsin,
acıtan bir yakınlık bu.
Ne kopabiliyorum
ne dayanabiliyorum.
Bir yara gibi taşıyorum seni,
iyileşmesin diye üstünü örtmediğim.
Zaman dediler,
geçer dediler.
Zaman geçti,
sen kaldın.
Benden daha sadık,
benden daha inatçı.
Bazen kendime kızıyorum,
bazen sana.
Ama en çok
seni bu kadar sevebilen
kalbime.
Çünkü bilmezdim
bir insanın
başkasının yokluğunda
bu kadar dolu olabileceğini.
Meğer eksiklik de
bir dolulukmuş.
Kalbime kenetlenmişsin,
ellerin yok,
sesin uzak,
ama varlığın
en derin yerimde.
Ve ben
her şeye rağmen
seni söküp atmayı değil,
bu ağrıyla yaşamayı
öğreniyorum.
Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde.
Kaldır! Göz kapaklarını
|
|
|
Alıntı Yap
|