Issız gecenin serin karanlığında buz gibi camları yalayan rüzgarın eşlik ediyor satırlarıma. Duvarlara yansıyan hayalinle her çıkmaz sokak taşına adını yazdığım kaldırım taşlarına yaslandım şimdi. Denizin mavisinde yüzdürdüğüm kağıtta gemilere verdim adını.

Başımı kaldırıp da baktığım yıldızlarda aynı gecenin karanlığında aynı gecenin rüzgar sesini dinler olduk birlikte. Ve aynı nefes alışta uçsuz bucaksız masmavi denizimin kıyısında batan her güneş iz bıraktı bedenimizde.

Papatyalar taktığım saçlarının arasında gezen parmak uçlarıma sinmiş kokunu çeker oldum. Tenimde bıraktığım imzamın uykusuz kalan gözlerime inat dudaklarından dökülen her hecede bedenime nakış eder oldum. Şimdi bir damla gözyaşımı bırakıyorum avuçlarına.

Yaralarıma merhem dilime aşk olan kadın. Harflerini yüreğimin tam orta yerinden asıp sana akar aslında mısralarım. Ansızın bir bahar yeli eser solumdan ve iliklerime kadar dolar baş döndüren kokun. Kuşlar seni söyler, çiçekler seni açarken gökkuşağından rengarenk demetler dolar odama. Güneş, gözlerinden doğar ruhumun en dip köşesine.

Küçük bir çocuğun tebessümü gibi seni sevmek, öyle içten ve öylesine duygulu. Bir resim gibi asılırken gözlerimde görmek daha da anlam kazanıyor. Parmak uçlarımdan saçlarımın en dibine kadar hissediyorum seni. Sıyrılıyorum bedenimden. Bir avuç, bir yürek, koca bir ruh ile dikiliyorum işte karşında.

Soluğun ılık bir nefes gibi yakarken yüreğimi, esir ettiğin sonsuzlukta sana direniyorum. Hiç kavuşamayacağım özlemin her vurduğunda bedenime aklımı yitirdiğim anlarda sana sesleniyorum. Seni seviyorum.