Kimse kimseyi kaybetmez be abi.. Giden başkasını bulur, kalan ise kendini.

Bir insanın sabah uykusu kadar sevdiği birisini kaybetmesi.. İşte bu hiç alışılabilir birşey değil be abi.

Uğruna her şeyden vazgeçecek kadar çok sevdik be abi.. Üzerine dünyalar kurduk, hayaller kurduk, yeni bir yaşam kurduk. Her sabah onunla uyanıp, her gece onunla uyuduk.. Sen hiç böylesi bir aşka düştün mü be abi? Hiç bu kadar sevdin mi? Onun olmadığı, sana gelmediği günler, hep sana dün oldu mu? Peki ya bundan sonra? Bundan sonra ne olacak be abi?

Sanırım, biz hiç bir şeyle yetinmeyi bilmiyoruz. Aşkta bize yakışmıyor zaten. Ama sen yine de bana bir rastla. Çünkü ben, senden başka bir koridor açmadım kendimde. Tüm yollarım sana çıksın istiyorum hala.

Sen hiç sevdin mi be abi? Ben sevdim.. İnsan sevmeye başlayınca, yaşamaya da başlar.

Sen, ikiden bir çıkınca kaç kalırmış bilir misin be abi? Yarım kalırmış yarım, bana da o öğretti. Sevince böyle oluyor demek ki.. Çok sevince unutamıyor, böyle içinde taşıyorsun be abi.

Bazen ömür boyu kalmayacağını bilsen bile, ömür boyu sende kalacakmış gibi seversin. Sonu hüsran olsa da, o anlar çok güzel olur be abi..

Sen hiç bir şey söyleme, bir kere daha gül.. Çünkü ben bilirim ki, insanın gözleri sevmediğine böyle güzel gülemez.

Kendini benim gözümde görse, o da kendine aşık olurdu be abi..

Hoşlandığın kadına papatyalar vermelisin.. Hatta vermesen de olur. ‘Şu topraklarda, bir yerlerde senin için yaşayan papatyalar var’ desen yeter. İşte o papatyalar nasıl yerinde güzelse, sende benim yanımda öyle güzelsin.