Kelimelere dökmek zor, ama içimde tarifsiz bir ağırlık var. Güvendiğim bir dostun bıraktığı sızı, insanın göğsüne çöken o sessiz acı gibi… Hiç beklemediğin bir anda gelen bir kırılma bu; öyle ki, içimdeki bütün camlar aynı anda çatlamış gibi hissediyorum.

“Olmaz” dediğim şeylerin olması, “yapmaz” dediğim birinin yapması… İşte en çok o koyuyor insana. Kırgınlık dediğin, öfke değil; içinde sessizce büyüyen bir hayal kırıklığı. Bir ‘neden’ arıyorsun ama hiçbir açıklama hafifletmiyor kalbini. Sadece boşluk… Sadece yara…

Belki zaman geçer, belki gönül onarır kendini… Bilmiyorum. Ama şu an bildiğim tek şey; içimde bir şeylerin eksildiği. Dostluk dediğin şey, bir kere düşünmeden incitiyorsa, o dostluk aynı kalamıyor. Çaba ister, özür ister, değer ister.

Ben ise şu an sadece susuyorum. Çünkü bazı kırgınlıklar anlatılmıyor, sadece taşınıyor.