Yaralamalar...Bilin istedim.

Eskiden meddahlar muhabbete başlamadan önce, ''Herkesin meseli ve meselesi başka'' dyerek dinleyenleri merak burcuna sokarmış.
Madem ki bu yazı bizi buluşturdu,bir kaç hikmetli cümleye başlamak isterim.
Masallar bize der ki ; mademki karşılaştınız,adınızın,önyargınızın ötesine geçmeden ne kıssayı ne hisseyi ne de anlatıcıyı anlayabilirsiniz.
Şiirler bize der ki; sözcüklerin sözlük anlamının,fotografların görme mesafesinin ötesine geçin ki kalbiniz hakikate değsin.
Bazı şeyler ve isimler eskimez.
Uzaklara baktıça uzadı boynum,yakınlara baktıkça kısaldı.
Göz göze geldikçe,gözümün sağlamasını yaptı duvar yazıları.
Bazı yenilgiler aslının aynıydı,neden ile sonucun hallerine,bazen dilim,bazen aklım ermedi.
Çiçeklerle ve gerçeklerle göz göze gelmenin yanlış anlaşılabilecek bir şey oldugunu bazen bildim bazen bilemedim.
Bazı fiiller ve cümleler sahibinden başkasını haklı çıkarmazmış ama haklılık mülk edinilmişse,misal alemindeyiz demektir.
En haklı yerlerimizden de yenildiğimiz zamanlarda,karamsar olmak için neden çok,ama birbirimizi ve neşemizi kaybedersek hayata ve kendimize yeniden başlayamayız.
Kendimiz ve cevaplarımızı eskitmilş olsak da, yeni kendinizi ve yeni soruları evlat edinmeyi huy edinmekte fayda var.
insan borçlarını özleyen bir varlık.Sırtlarımızın hatır senetleriyle dolu oldugunu bilmeyen yok.
Nedenler sonuca,sonuçlar nedene,teori pratiğe,pratik teoriye borcununu ödememek için sıraya girmiş durumda.
Kendimize ve başkalarına ödettiğimiz bedelleri unutmamak için işaret ve itiraz parmaklarımıza şu cümleyi bağlayın: Mektup zarfın,agaç ormanın,oda evin ,sokak caddenin,kalp aklın,pratik teorinin,devrimci devrimin,insan kendinin, kalem yazarın aşırı ucudur !
Akşamın bu saatinde yazmış bulundum...Boynumun kalemimden ,kalemimin boynundam ince olduğunu bilin istedim.Yan masadan şiirle..