bir duruşu olmalı insanın
bir bakışı
bir anlayışı
bir Aşk'ı
bir davası olmalı.
gökyüzüne bakmayanların kalbi
daha çok kirlenir.
ve insan en çok göğe vurgun.
sonra zifiriliğe,
şiire...
ve hep Allah'a.
uçmayı öğrenmeden,
göçmeye mecbur kalmış
bir kuş gibi kalbimiz.
ah şu yalnızlık
kemik gibi
ne yana dönsem batar.
çünkü kırıldım,
saç uçlarıma kadar.
şu küçücük kalpte
nice hakkın yüklü.
beni kabullen,
kendini yanına al,
gidelim.
çıktığım her yerin kapısını
sert kapatmamla tanınırken
senin kapın çarpmasın diye
arasına elimi koydum.
şimdi yoksun üstelik
uzaktasın
ellerin yapayalnız biliyorum
gözlerin dalıyor yine
hep benim için olmalı.
yine de biri çıksa,
nasılsın dese
alışkanlıkla iyiyim diyeceğim.
neyse..
bitti o şiir
başka mısra gerekmez.