İnsan öldüğünde en yakınının, en sevdiğinin unutma süresi
18 aymış.(Bu en uzun süre)
Yani 18 ay sonra acısı diner, sizi tatlı bir anı olarak anımsarmiş
Düşününce içim acıdı bir an.
Değer verdiklerimin,
Çok sevdiklerimin,
"Onlar olmadan asla olmaz" dediklerimin
Beni 18 ay sonra unutacak olmasi...?
lyi bir is, geniş bir ev, bir araba, emeklilik hayalleri, "Hele şu da olsun rahatlayacağım" derken bir bakıyorsun hayatın sonuna gelmişsin.
Lakin bizim yaratılıs sebebimiz araba, ev, bağ, bahçe değil ki..Hiçbir değer üretmeden, iz birakmadan yasanan bir hayat 80 yıl değil de 800 yıl olsa ne yazar ki? 18 ayda unutulduktan sonra...
Yazık oluyor bize. Çok ucuza gidiyoruz. İnsanın yetiștirdiği öğrencileri olmalı, öğretmen olmasa bile..
Yazdığı bir kitabı olmalı en azından, ya da yazmaya azmettiği..
Tanımadığı, adını bile bilmediği insanlarda iz bırakmışlığı olmali..
Birileri çevirmeli yolunu siz beni tanımazsınız ama ben sizi tanıyorum , siz benim hayatımı değistirdiniz" demeli yıllar sonra..
İnsanlara selam vermekten korkmak şöyle dursun, tanımadığı onlarca insanın yüreğine dokunmalı, Sohbet etmeli, dertleşmeli, arkadaş olmali..

Ah! bu çok fazla dünya telaşesine dalmışlığımız yok mu..
Mezardakiler de aynını yapmıştı...


-figursuzler-