Vakti zamanında cami cemaati tarafından çok sevilip ,sayılan bir imam Efendi varmış, namazını tadil-i erkana uyarak kılmaya çok dikkat eder ve bu konuda çok ehemmiyet gösterirmiş.

İmam Efendi, bir gün cemaate öğle namazı kıldırırken, öğlenin sünnetinde sağına selam verdiği sırada, ak sakallı bir ihtiyar gözüne çarpar…Sola selam verip, tekrar sağına döndüğünde, bakar ki ihtiyar yok. Farza geçer, farz namazında da aynısı olur. İmam Efendi, şaşkındır.
Son sünnete durur, aynı şeyler tekrar cereyan edince…

Bu kez sola selam vermeden, sorar:

“Amca sen kimsin, necisin..? Namazda sağa selam verirken varsın, sola selam verip, geri baktığımda yoksun..?”
İhtiyar adam İmam Efendi’ye cevap verir:

“Eğer beni merak ediyorsan, peşine cemaatini de al bir karanlık sokak var, orayı geç.Orada korkunç mu korkunç bir sokak var, orayı da geç.Ondan sonra, yeşil bir kapı çıkacak önüne. O kapının üzerinde ”LA İLAHE İLLALLAH MUHAMMEDÜN RESULALLAH” yazıyor. O kapıdan gir beni orada bulacaksın, kim olduğumu ancak o zaman söylerim.”

İmam Efendi, hemen cemaatine dönüp:
“Benim başımdan böyle bir iş geçti, benimle gelmek istermisiniz..?” der. Cemaat de çok sevdikleri imamlarını yalnız bırakmazlar. Önce, karanlık sokaktan geçerler ,ardından korkunç sokağa gelince, İmam Efendi arkasına bir bakar ki, cemaatten kimse kalmamış.

Sokak o kadar korkunçmuş ki, cemaatin hepsi de kaçmışlar. İmam Efendi, o sokaktan geçmiş ve yeşil kapıyı görmüş, kapının güzelliği gözlerini kamaştırmış. Üzerinde ”LA İLAHE İLLALLAH MUHAMMEDÜN RESULALLAH” yazıyormuş. Hemen içeri girmiş, içerisi o kadar güzelmiş ki, İmam Efendi büyülenmiş. İhtiyar adam, orada bir koltukta imamı bekliyormuş.

İmam efendi, hemen sormuş:

“Dediklerini yaptım, dediğin sokaklardan geçtim, fakat cemaatim korkunç sokağa gelince, beni bırakıp kaçtılar. Şimdi bana söyle bakalım, sen kimsin..?

Yaşlı adam gülümseyerek, imam efendiye cevap verir :

“Ben Azrail’im (a.s) ve sen öğlenin sünnetinde, sağa ilk selam verdiğinde beni gördün ya, işte o zaman tereyağından kıl çeker gibi ruhunu bedeninden aldım, ama sen bunu farketemedin. Karanlık sokak var ya, orası senin tabutun.

Cemaat seni omuzlayıp getirdi, sonra o korkunç sokağa yani kabrine koydular. İmanın o kadar kuvvetliydi ki, hakkıyla kıldığın namazlar ve yaptığın görevin, seni oradan hiç korkmadan geçirdi.

Burası da “CENNET-İ AL” dilediğin gibi yaşa…”


Alıntı: bedirhaber.com