İlk Uçurtmam
 

Günümüzde birbirimiz için iyi dileklerimizi dahi paylaşamaz durumdayken, çocukluğumuzda uçurtmamızın eksik kuyruğunu, ipini paylaşırdık biz. Herkesin uçurtması da olmazı ha! Hem hepsinin babası yapamazdı ki uçurtma ..



Öyle her bildiğin kâğıt ile de yapılmazdı. Ucu ucuna, köşesi de bir diğer köşesine tam denk düşecekti sarsılmadan, düzgünce uçabilmesi için. Çıtası bile en hafifinden olacaktı ki gövdesini sağlam tutsun çelikten örülmüş bir kazak gibi. Altı ayrı köşesine yine altı ayrı süsler yapıştırır, resimler çizerdik. Bir mimarın ustalığı gibi ölçüsü ölçüsüne iplerini bağlar, rengarenk kuyruğunu ekler salıverirdik bulutların arasına ..


Yükselirdi yükselirdi taa ki yıldızlara. İpin ucunu serbest bıraktıkça yıldız tanesi gibi parıldardı bulutların arasında. Ne kadar hızlı koşarsak o kadar uzaklardan el sallardı bize.


O gün, babam yaptığı uçurtmamın üzerine en büyük hayalimi yazmamı istedi. İstedi istemesine de yazamadım ki çünkü henüz yazmayı dahi bilmiyordum. Gülüştük. Bir kömür tanesi bulduk kapkara bir renkle bembeyaz bir hayal yazdık. Bakmayın kara kara yazıldığına gözüm de karaydı işte o kömür tanesi gibi.


Var gücümle koştum yüzüme üfleyen rüzgâra doğru öyle ki uçurtma çok daha yüksekleri görmeliydi çok daha yükseklere hayallerimi ulaştırmalıydı. Derken rüzgarımız kesilmiş uçurtmam da yere düşmüştü. Aslında bana göre düşen kara kara yazdığım hayallerimdi. Hani çocuktum ama göklerden ayrılışını gördüğüm uçurtmama daha bir küçük çocuk kalıbına bürünmüşçesine ağlamaya başlamıştım.


Ahh babam! Galiba anımsadığım ilk öğüdüdür bana. ‘’Hayallerinin rengi ne olursa olsun, kaç defa ipi elinden kaçırırsan kaçır yine de her defasında çok daha hızlı koş ve hep yükseklerde tut onları.’’ diyerek gözyaşlarımı elleriyle sildi.


Bir baba iseniz çocuğunuza fakat hala çocuksanız kendi çocukluğunuza bugün bir uçurtma yapın ve bir hayalle, dilekle bulutlara gönderin.


Biricik babam, dilerim o günlerde bana, kardeşime yaptığın o güzel uçurtmaları bir gün torunlarına da yapmak nasip olur.

:esinti

Kaleminize sağlık.

Bende az uçurtma yapmadım küçükken, gökyüzüne yollayıp acabalarımız olmadı değil.)

anılar ancak bu kadar güzel ifade edilebilirdi @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] bir de uçurtma özgürlüğün de ifadesiydi değil mi

Ah @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] hanımcım kaleminiz de sizin gibi naif insanın ruhuna işliyor (: emeğine sağlık çok güzel olmuş Allah sana ve sevdiklerine güzel ömürler versin :romantik

Sayın @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] beyefendi kıymetli vaktinize sağlık, çok teşekkür ederim. Onu özgürlüğüne kavuşturduk da belki bazı bazı içimizde pır pır eden parçayı uçuramadık. Belki bir gün ne dersiniz?

ne cevap vereceğimi bilemedim @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] umarım her şey gönlünce olur umarım o pırpır eden parçaya da nereye uçacağını nereye konacağını bilir(:

Sizin bahsetmiş olduğunuz "uçurtma" ya bizler "çıtalı" derdik @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] hanım kardeşim.
Dediğiniz gibi biraz zahmetli ama beceri isteyen bir şeydi çıtalı yapmak. Bir de defter yaprağından yırtıp katlayarak yaptığımız şeytan uçurtması vardı, onu yapmak çok basitti ama ömrü de olmazdı, yaptığınız gün hevesinizi aldıktan sonra muhtemelen bozulurdu ve çoğunlukla eve bile götürmezdik, sadece ipini 6-7cm uzunluğunda bir kalem kalınlığında çubuğa ustalıkla sarar sonrada çöpe atardık.
Ama çıtalı öylemiydi ya?
Yapması bir ayrı zevk, taşıması bir ayrı zevk, hava atması bir ayrı zevkti... Ve çıtalı uçurtmaların bir mevsimi vardı güz sonunda rüzgarların hafifmeşrep sertleştiği zamanlarda mahallemizin eski harman yeri olan tepesinde uçurtması olan herkesin toplandığı yerde gökyüzüne salınır, salınarak uçuşu seyredilir ve büyüklüğüne göre ve kimin uçurtması en yükseğe çıkacak diye iddialara bile girilirdi. En yükseğe çıkan uçurtma yapım sitiline bağlı da olsa ipi en uzun olana ait olurdu çoğunlukla. Hava atmak için tuttuğu ipin ucunu sağlam tutarak diğer eliyle ipi bir kulaç katlayıp aniden bırakarak selam verdirilirdi birde ki en güzeli de buydu.
O çıtalıları çocuklar kadar büyükler de uçurtmaya gelir, yaptıkları koca koca çıtalıları ( 1mt çapında olan bile olurdu) kalın kalın özel ip yumaklarla uçururlardı, havalandıkça ip bırakırlardı ve öyle ki yeniden toplamak ve uçurtmayı yere indirmek uzun zaman alırdı...
Yazdığınız anlamlı ve bir o kadar da güzel yazınız beni çocukluğuma ve gençliğime götürdü.
Ne kadar iyi oldu benim açımdan, tekrar çıktım sayenizde uçurtma tepesine ve özgürlüğü göklerde arayan uçurtmama bağladığım hayallerimi yaşadım sayenizde...
Çok içten tebriklerimi sunuyor, yeni yazacağınız yazılarınızı sabırla bekleyeceğimi bildirerek çaalışmalarınızın devamını diliyorum...
Selam ve saygılarımla...

@[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] kibarlık zariflik ve Naiflik sende bütünleşmiş yüreğin adeta bir şelale yatağı kadar tertemiz sen nasıl diyorsan öyle olsun(:

Kalemine ve yüreğine sağlık.