IRCForumu.Org

**iÇRe** · 17 Temmuz 2024, 15:30

İlk kez yolladığı mesajda fark ettim onu, sonra yazdığı bazı yorumlarda, bilerek mi yapıyor yoksa ülkesinden ve dilinden uzak düştüğü için mi çok emin değilim, yuvarlıyor bazı sözcükleri, tıpkı soru işaretine takla attırması gibi. Acayip güzel oluyor, sevimli, cana yakın. Kızımın ilk konuşmaya başladığı o muhteşem zamanlar geliyor aklıma, mutlu oluyorum. Ben çocuk diyorum ona, içimde koşturup duran çocuk, küçük kızım. Lafların üstten üstten gelmesi, yazanın bilgeliğinden değildir yani. Hani küçük bir çocuk, yeni başlamış daha yürümeye, her adım attığında düştü düşecek telaşıyla yüreği ağzına gelir ya insanın, koruyup kollamak istersiniz ya, o bilgece laflar bu yüzden işte. Anne baba olanlar bilir ancak, dünya siliniverir gözlerinizden, tutup Paris’i ateşe de verirsiniz. Haydi çocuk, çalı çırpı toplayalım biraz, çam ağacından çıra, Anka kuşu gibi yeniden doğabilsin diye küllerinden, ateşe verelim şu dünyayı, bütün o çirkinlikler silinip gitsin yeryüzünden, haydi.

Gün boyu sıkıntı içimde, ne yana dönsem diz boyu hüzün. Böylesi zamanlarda anlamını yitiriveriyor sözcükler, hayat taşıması ağır bir yük oluyor sanki omuzlarım da. Hiç düşündün mü çocuk, ardından soğukların geleceğini bildikleri halde, erik çiçekleri niye aldanıyorlar yalancı bahara, niye soluyorlar sonra, döküyorlar çiçeklerini. Koşulsuz bir sevdadır bence bunun adı, “senden gelen her şey başım gözüm üstüne” diyerek kucaklamaktır mevsimleri. Çiçek sensin çocuk, mevsimler hayat, hayatı seveceksin.

Keşke, sonu hep güzel biten masallarla uykuya yatırılmasaydı çocukluğumuz, belki bu kadar hazırlıksız yakalanmazdık her yanımızı saran çirkinliklere, daha hızlı sarardık belki yaralarımızı, gün boyu deliliğin sınırlarında gezinmezdik. Çok zor oluyor bazen, üstesinden gelemiyorum acıların, öylesine tarifsiz bir hüzün kaplıyor ki içimi türkülere sığınıyorum, şiirlere. Yavru bir kedinin gözlerindeki şefkate sığınabilir mi insan, sığınıyorum. Buna da delilik diyecekler, aldırma, bizim ele avuca sığmayan deliliklerimiz güzelleştirecek hayatı, dönüştürecek, hadi çocuk delirelim.

Ne kadar çok yanılmış-lığımız var, ne kadar örselenmiş hayatlarımız, olması gereken bu belki de ve durmadan hep olan. Her acıdığında canımız, canımızı her acıttıklarında bir yandan eksilip bir yandan da çoğalmıyor muyuz? Yaralarımız yaşanmışlıklarımız değil mi? Ne zaman vazgeçecek insanlar yaralarını gizlemekten? Bırak usul usul kanasınlar, kabuk bağlayacak bir gün, izi kalacak sadece ve o iz meydan okumaktır işte hayata, her şeye rağmen hayatı sevip hala buradayım diyebilmektir. Acılarından utanma çocuk, gizleme ve sakın unutma daha çok vurulacaksın ama üstesinden geleceksin. Korkma çocuk, karış haydi hayatın içerisine ve yeni yaralara açık olsun hep yüreğin.

~Tamer Umut

Benzer Konular:

17 Temmuz 2024, 15:30	#1
iÇRe ✓ 3 Nick kopyalandı!	İçimdeki Çocuğa İlk kez yolladığı mesajda fark ettim onu, sonra yazdığı bazı yorumlarda, bilerek mi yapıyor yoksa ülkesinden ve dilinden uzak düştüğü için mi çok emin değilim, yuvarlıyor bazı sözcükleri, tıpkı soru işaretine takla attırması gibi. Acayip güzel oluyor, sevimli, cana yakın. Kızımın ilk konuşmaya başladığı o muhteşem zamanlar geliyor aklıma, mutlu oluyorum. Ben çocuk diyorum ona, içimde koşturup duran çocuk, küçük kızım. Lafların üstten üstten gelmesi, yazanın bilgeliğinden değildir yani. Hani küçük bir çocuk, yeni başlamış daha yürümeye, her adım attığında düştü düşecek telaşıyla yüreği ağzına gelir ya insanın, koruyup kollamak istersiniz ya, o bilgece laflar bu yüzden işte. Anne baba olanlar bilir ancak, dünya siliniverir gözlerinizden, tutup Paris’i ateşe de verirsiniz. Haydi çocuk, çalı çırpı toplayalım biraz, çam ağacından çıra, Anka kuşu gibi yeniden doğabilsin diye küllerinden, ateşe verelim şu dünyayı, bütün o çirkinlikler silinip gitsin yeryüzünden, haydi. Gün boyu sıkıntı içimde, ne yana dönsem diz boyu hüzün. Böylesi zamanlarda anlamını yitiriveriyor sözcükler, hayat taşıması ağır bir yük oluyor sanki omuzlarım da. Hiç düşündün mü çocuk, ardından soğukların geleceğini bildikleri halde, erik çiçekleri niye aldanıyorlar yalancı bahara, niye soluyorlar sonra, döküyorlar çiçeklerini. Koşulsuz bir sevdadır bence bunun adı, “senden gelen her şey başım gözüm üstüne” diyerek kucaklamaktır mevsimleri. Çiçek sensin çocuk, mevsimler hayat, hayatı seveceksin. Keşke, sonu hep güzel biten masallarla uykuya yatırılmasaydı çocukluğumuz, belki bu kadar hazırlıksız yakalanmazdık her yanımızı saran çirkinliklere, daha hızlı sarardık belki yaralarımızı, gün boyu deliliğin sınırlarında gezinmezdik. Çok zor oluyor bazen, üstesinden gelemiyorum acıların, öylesine tarifsiz bir hüzün kaplıyor ki içimi türkülere sığınıyorum, şiirlere. Yavru bir kedinin gözlerindeki şefkate sığınabilir mi insan, sığınıyorum. Buna da delilik diyecekler, aldırma, bizim ele avuca sığmayan deliliklerimiz güzelleştirecek hayatı, dönüştürecek, hadi çocuk delirelim. Ne kadar çok yanılmış-lığımız var, ne kadar örselenmiş hayatlarımız, olması gereken bu belki de ve durmadan hep olan. Her acıdığında canımız, canımızı her acıttıklarında bir yandan eksilip bir yandan da çoğalmıyor muyuz? Yaralarımız yaşanmışlıklarımız değil mi? Ne zaman vazgeçecek insanlar yaralarını gizlemekten? Bırak usul usul kanasınlar, kabuk bağlayacak bir gün, izi kalacak sadece ve o iz meydan okumaktır işte hayata, her şeye rağmen hayatı sevip hala buradayım diyebilmektir. Acılarından utanma çocuk, gizleme ve sakın unutma daha çok vurulacaksın ama üstesinden geleceksin. Korkma çocuk, karış haydi hayatın içerisine ve yeni yaralara açık olsun hep yüreğin. ~Tamer Umut Benzer Konular: İçimdeki Ses AK Parti'nin Diyarbakır adayının zor anları! Simitçi çocuğa 100 TL verip "Hepsini dağıt" dedi ama yanıtı şaşırttı Ankara'da Çocuğa Köpekler Saldırdı 9 yaşındaki çocuğa 3 yıl süren istismar Bilal Sonses - İçimdeki Sen Merve, nesimsek ve Kardelen bunu beğendiler.
	Alıntı Yap

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 ziyaretçi)