Yorulduğum,kırıldığım ve karşımda halden anlayan bir insan aradığım zamanlarda anlatamiyorum kendimi.
Ve en çok da bu dokunuyor bana.Işte bu yüzden seçtiğim bu yalnızlık,sonuna kadar hak edilmiştir.
Hediyesidir hayatına dokunduğum,renk kattığım ve eksiklerini tamamladığım insanların.

Eksik olmasınlar.Hepsinin hatırı derin bir yaradır bende.
Şimdilerde daha bir ıssız ve yaönızım ama asla daha mutsuz değilim.Evet,eksilerek coğaldım,kırılarak büyüdüm.Yapılanlara bazen güldüm,banzense çok üzüldüm.
Ama sonunda șu gerçeği gördüm:Güçlü olmak zorundayım çünkü muhtaç olmaktan daha beteri yokmuş.Hakkım olanı savunmak zorundayım çünkü susanları yok saymak bu insanlarda alişkanlık olmuş. Ve ne olirsa olsun,ne yaşarsam yaşayayım kendimi sevmek zorundayım;çünkü beni olduğum gibi sevecek birine rastlamak gerçekte de zormuş.