Aksam olmuş hava kararmıştı, o kadar cok oynamıştım ki ensemden akan terleri belimde hissediyordum. Koşarak geldim, gec olmuştu annem her zamanki gibi cok kızdı bana yüzüm düşmüştü: "anne oyuna daldik diyemedim" kardesim henüz 1 bucuk yaşındaydı ahhh sevdammm! Masmavi gozleri bembeyaz teninde nazar boncuğu gibi duruyordu, o kadar güzeldiki pamuğum diye severdim. Yemekten sonra yorgun düşüp uyudum babaannemin konuşmasını duyuyordum yine bana kızıyordu "yatağında uyu seninle uyayamıyorum!" Diye isyan ediyordu. Benimkide alışkanlık babaannemin kokusuyla büyüdüm sarılarak büyüdüm. Saatler ilerlemiş ev halkı uyuyordu. Köyde yaşadığımız icin soba kullanırdık, içindeki közü şöminenin oldugu yere dökmüş ve rüzgardan bir kıvılcım yatakların dizili olduğu bölüme gelmiş yavaş yavaş tutuşmaya başlamış. Saat 03:47 (saati asla unutmadim) babaannemin aci sesiyle uyandım. Annem çığlık atıyor , her yer karanlikti alevler evi sarmıştı. Ağlıyorduk kardeşimle! Boğazımda yanma vardi nefes alamıyor sarhoş gibiydim. Her an kendimi kaybedecek gibi olmam beni korkutuyordu. alevlerin sıcaklığını hissediyordum kardeşime sarılmış bir umutla kurtarılmayı bekliyorduk. Gözlerimi açtığımda komşumuzun evindeydim. Uyandim şaşkın bir o kadar da tedirgindim, kardesim annem hepimiz iyiydik cok şükür ama o korku hic gecmedi.
Koşarak dışarı çıktım kül olmuştu evimiz asil korkum yavru kedim mavi idi. Aradim küllerin arasında ağlaya ağlaya!
Yok! Yok! Yok! Bulamıyordum. Yanan eşyaların içinde maviyi araken hala heryer sıcak ve közler duruyordu. Elimin yandığını
Hissetmiyordum o telaşla. Sonbahar oldugu için havalar soğuk olduğundan mavi şömine ye yakın uyurdu. Aklima geldi koşarak baktım hayatımın en aci dakikalarıydı yanmıştı mavi gözleri sönmüştü. Herkes yandi dedi ben söndü dedim. Gozlerindeki ışık sönmüştü aci çeke çeke ölmüştü, gözlerimden akan yaşlara hakim olamıyordum kimse susturamadı beni onun o cansız bedeni aklımdan çıkmıyordu.
"Neden onuda kurtarmadılar? " cocuk kalbim hep onlari sorguladı. Onun dili yoktu bağıramadı ama çektiği aci yandığından beliydi çırpınmıştı hemde cokkk!
Annem ellerimi kremliyor bir yandanda ağlıyordu, ağlıyorduk..
Benim evim maviydi. Evimiz kül olmuştu hersey gitmişti herkes unuttu evi yangını ama ben maviyi unutamadım...;(
Gercekten yangın korkusunu yaşadığım bir anı yazmak istedim
Kötü bir durum ve acı. Anlıyorum yanan yürekleri, kaybedilen canların ne kadar kahredici oldugunu. Allahım sen kimseye gösterme...

############################



Bugün de türkiye evim yanıyor! Ayni acıyı aynı korkuyu kat kat yaşadım nice can gitti deger mi peki?
Kimi su taşırken, kimi yangını söndürürken öldü! Peki ya ölen hayvanlar o masumlar..yükümüz ağırlaştı bilmem farkında mıyız? Bunun bedelini kim ödeyecek cevapsız sorulardan hepimiz bıktık dimi.....
Elimizden geleni yapsak bile o ölen canların acısı cok farklı..
Bedeli iki fidan olmamalı! Yapanlar da yansın ...
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]