Bayram denilince benim ilk aklıma gelen, günler önceden babama kundura dükkanının camekanında geçip dönerken kendimi bakmaktan alamadığım o kırmızı pabuçlarım gelir..

O kadar istemiştim ki onları.. Babam sonunda söz vermişti..Bayrama alacağım diye.. O zamanlar evden uzakta çalışıyor ve ayda bir falan gelip, iki gün kalıp dönüyor.. Arefe geldi heyecanla bekliyorum babam gelecek bana o pabuçları alacak diye.. Tüm gün bekledim gelmedi.. İçimde bir şeyler kırıldı..döküldü.. Aklım kaldı pabuçlarda..

Akşam oldu hava karardı ve babam elinde bir poşetle geldi.. Bana bayram o an geldi... O kırmızı pabuçları ayağıma giydiğim an.. Şimdiki çocuklara bunu anlatabilir misin.. Bir ayakkabının insanı ne denli mutlu ettiğini..

Pabuçlarım yastığımın başında sabah olsa da giysem tüm mahalleyi elimde poşetle dolaşsam heyecanı.. Topladığımız o şekerleri arkadaşlarımızla birlikte bir meydana oturup kıyaslayışımızı.. Bize daha yakın komşuların diğer çocuklara çaktırmadan avucumuza para sıkıştırışını..

Ahh o eski bayramlar.. Gerçekten çocukluğumuzun tadı da bayramı da bambaşka idi..
Bir daha tekrarı olmayacağını bilmek içimde hüzünleri çoğaltıyor, özlemimi depreştiriyor ama yine de olsun.. Rabbim sevdiklerimizle sağlıkla daha nicelerine çıkmayı nasip etsin diyor be bayramınızı içten dileklerimle kutluyorum...