Ne çok şey öğretir hayat. En çok da direnmeyi... Sonra kimseye çok da güvenmemeyi... Öyle her sıfatı herkese hemen vermemen gerektiğini... Kalabalığın güzelliğini.. Yalnızlığın gücünü... Kendi gücünü keşfetmenin en büyük mutluluk olduğunu. Ama en çok da herkese 'hiç kimse' olarak bakabilmeyi.. Bazı mevsimlerde güneş var diye aldanmayıp, yanına bir şey almanın gerekliliğini. Yani ihtimalleri. Hayatta herşeyin mümkünlüğünü. Hikayede Derviş`in dediği gibi ; '' Bu da geçer yahu ! '' diyebilmeyi.. Geçer. Geçmeyen acı yok , hiç degilse duyarsızlaşırsın. İlk günkü gibi acıtmaz, zamanın iyi gelmediği yara yoktur. Yeterki sen hayatın dümenini bırakma. Düştüğün yerden kalkmak için isteğin ve çaban olsun. Arkasını dönüp gidenleri arkanda bırakmak için adım atmayı dene. Yaparsın , yapacaksın, daha öncede yaptık !