[IMG][Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...][/IMG]



Şimdi gelgelelim konumuzun en gizemli noktasına..
Her zaman aykırı olan kalbimizin kırıntılarını, özlemlerini ve serseriliklerini dökemeyiz değil mi?
Biraz da çocukluğumuzun o yaramazlıklarına dem vuralım istiyorum.
Evet, gördüğünüz bu fotoğraf.. Artvin-Gürcistan sınırında bir yaylada çekilmiş, henüz 3-4 yaşlarında, bir yazara ait Herhalde en güzel, en kıymetli ve bir daha rastlanılması çok zor olan dönemlerdi. Bir oyuncağın kıymetinin bilindiği, yokluk-varlık gibi terimlerden uzak, tamamıyla en safii şeylerle yaşanılan ve nefes alınan, gürültüden ve karmaşadan uzak zamanlar..
Şimdi sorulursa uslu mu haylaz mı birisiydi? Fotoğraf çok açık şekilde belirtiyor olmalı sanırım.
Doğum günlerinde bir çare ev usulü yapılan pastalar, akşam saatlerinde yaşlı kadınların toplandığı o curcunalı sohbetler, dağ eteklerinde o umarsızca yapılan çocukların kovalamacaları..
Vallahi azizim, bayağı bir neşeyle doluyduk Şimdi dönüp bakınca iyiki dediğim bir çok olduğunu görünce mutlu oluyorum. Ee, tüm anılarımızın acılarla ve kırıntılarla büründüğünü kim söyledi.. Elbette bazı sakındığımız güzel şeyler de vardı. Şimdilik sizlere aktaracaklarımın bir kısmı bu kadardı, belki zamanla küçük küçük hatıraları buraya işleriz. Belki sizler de güzel anılarınızdan birkaç satır bırakırsınız