Bir çok kararımın, davranışımın ve duygumun temelinde “ya hep ya hiç” cümlesine olan inancım vardır. Bu düşünce çok kez beni korudu ve çok kez aklımın almayacağı şeyleri başarmama vesile oldu. Aynı zamanda bir çok kez de kendime çok acımasızca davranmama sebep oldu. Bazı durumlarda çok işe yararken, bazı durumlarda insanı atıl kılan bir tarafı var yani ya hep ya hiç diyerek yaşamanın.

Her girdiği kabın şeklini alan, omurgasız bir yaratık olmaktan bahsetmiyorum tabi ki… Aksine, önden size bakarlarken bile görülebilecek bir omurgası olması gerektiğini düşünüyorum insanların. Esneme payı olan, onu fonksiyonel kılan hemen her şeyin yolunun içinden geçtiği ve o yolda yürürken düştüğünde, üstü başı tozlansa da dikiş gerektirecek bir yaraya sebep olmayacak bir omurgası olmalı insanların. Çünkü insan düşmek için yaratılmış. Düşsün kalksın, öğrensin, çoğalsın, omurgasını kırmadan esneye bildiği kadar esnesin ve limitlerini öğrenip insanı sevsin diye yaratılmış.

Ya hep ya hiç dediğinde limitlerini keşfedecek fırsatı bulamadığını düşünebiliyor insan. Limitlerini keşfetmeyen insan, ya eline fırsat geçmeyişinden kaynaklı iyi insan olduğunu düşünmeye başlıyor ya da her şaşırdığında dünyadaki en yanlış insan kendisi gibi hissediyor. Ve ya hep ya hiç diye yaşayanların dünyasında iyiler mükafatlandırılır, kötüler ise cezalandırılırlar. Eh, cezaları da hep ilk kendinde deneyip hep dozunu gittikçe daha çok arttırabiliyor.

Ya hep ya hiç, ya ödül ya ceza, ya siyah ya beyaz, ya sev ya nefret et, ya bir ya sıfır… çok yorucu, çok keskin, çok kesin… Bir gün mutlaka hayatın grilerine şans vermenin vakti geliyor.

D.T.