Yine içim doldu taştı da bir şey diyemedim, Bolahenk. Anlatacak enerjisi olmuyor bazen insanın. Anlatmayı bırak, düşünecek enerjisi bile olmuyor. Enerjisi olmuyor ama uyumayı da bir türlü başaramıyor.
Uyurken iyileşir insan.
Hayatının bir döneminde uykuyu zaman kaybı olarak kabul etmiş insanlar için bu gerçeği kabullenmek çok zordur. İyileşmek için uykuya ihtiyacı olan bir canlı olduklarını bir türlü kabullenemezler. Hayatta deneyimlenecek, yapılacak ve çözülecek o kadar çok şey vardır ki mümkün oldukça direnirler uykuya.
Beynimi durdurabilecek şeye istedikleri parayı verebilecek durumdayken sabah oldu ve yataktan öyle çıktım bir kaç gün. Sağına dönsen iş yerindeki, soluna dönsen evdeki, tavana baksan dünyadaki, yüzü koyun yatsan kendindeki sorunları düşünmekten bir türlü kaçamaz, uykuya dalamazsın ya… Öyle bir kaç gece işte. Düşünüyorum sanıp, aslında sadece amigdalamın hatırladıklarının esiri olduğum geceler.
Uyurken iyileşir insan.
Çok az uyuyorum diye eleştirenlere, “ölünce uyurum” diye cevap verdiğim günleri hatırlıyor musun, Bolahenk? Ben hatırlayınca yüzüme hiç gitmesini istemediğim bir gülümseme yerleşiyor. Hipokampusumun odağını geçmişe değil de geleceğe çevirip, aynı gülümseme ile uykuya dalsam, o gecenin sabahına bir önceki günden daha dinç uyanacağımı garantilemiş olurum.

Bolahenk, sen uykundan asla feragat etme. Bazen çok uyur insan.

D.T.