Şu hayatta en çok ne olmayı seviyorsunuz?
Evlat mı? Ebeveyn mi? Eş mi? Sevgili mi? Torun mu? Meslek erbabı mı? Hala, teyze, dayı veya amca mı? Abla, abi ya da kardeş mi? Peki ya yenge, enişte?

Belki kimsenin bir şeyi değil de sadece ismiyle var olan siz olmayı seviyorsunuzdur. Belki de aslında başlarda çok anlamlı ve ulvi gelen rolünüz, zamanla anlamını yitirmiştir. Okuldan mezun olup, ilk işine giren çalışanın heyecanı ve gururu ile emeklilik hayali kuran çalışanın mesleğinden aldığı haz aynı olur mu hiç? Rutin olunca değerini kaybeder. Fakat anne olmanın anlamını yitirdiğini hiç görmedim mesela. Evrensel bir tarafı var o rolün, kıymetli. Evlat olmanın anlamını yitirdiğini de görmedim, onun da benzer bir tarafı var.

Bazı hitapların ise içi çok boş oluyor. Çok göreceli demek daha doğru olabilir. Birisi bana ilk defa yenge dediğinde, hayatımdaki adama gidip “Yenge olmak için erken değil mi? Benden yenge nasıl olcak ki, o çok büyük sorumluluk.” demiştim. Nerden bileyim insanların iki günde birilerinin kadını, tanıştırılmayı takip eden beş saniye içinde birilerinin yengesi olduğunu?
Çocuk sayılabilecek yaşta Türkiye’den ayrılınca, benim arkadaşlarımın ve kuzenlerimin flörtleri hiç yengem ya da eniştem olmadı. Ya arkadaşım oldular, ya arkadaşlarımın hayatındaki özel kişi. Benim yenge dediklerim hayatımda uzun süreli olacakları kesinleşmiş kişilerdi. Kuzen ayrılsa da aradaki hukuka dayanarak asla sırt çevirmeyeceğim, gerekirse kuzenime haddini bildirmeme değecek kişilerdi.

Göreceli olan rolleri çok fazla sahiplenmemek lazım çünkü bizim değerli kıldığımızı bir başkası gözünü kırpmadan harcayabilir. Harcandığında ise değerli kılan daha sahiplendiğinin yokluğunu sindirememişken bir de doğru bildiklerini sorgulamakla uğraşmak zorunda kalıyor.

D.T.