[KahKaha ✓ 5]

Ölüm Büyütür İnsanı

İnsan uzun süre beklediği güzel bir haberi alınca şaşkınlıktan bir süre hiçbir şey düşünemez ya, işte tam olarak öyle bir olayı anlatacaktım aslında. İlk üç cümlesini yazıp başka işlere bakmak zorunda kalınca, yine insana akıl tutulması yaşatan başka bir olay oturdu gündemime. En yakın arkadaşım, dostum, ihtiyacım olduğunda iki eli kanda olsa gelecek insan, bugün büyüdü. Büyüme hikayesini anlatayım size; birine anlatayım işte…

Mr. Brown, yaklaşık üç sene önce “emekli olmaya” mecbur bırakılan bir çok insandan biriydi. Hayatı boyunca doktorlara gözükmekten imtina etmiş, emekli olduktan sonra eşinin ve çocuklarının dikkatini çeken hafıza sorunları yüzünden zorla, bir kereliğine olmak kaydıyla, doktor yüzü görmüş bir insandı. Bir de geçen senenin son haftasında covid/zatürre olduğu için doktora gitmek zorunda kalmış bir insandı. Benim için en önemli özelliği de en yakın arkadaşımın babası olmasıydı. Arkadaşımla dün akşam konuştuğumuzda “babamın rengi bugün daha iyiydi, verdikleri oksijeni %30 oranında azalttılar.” demişti. Günün geri kalanını gülümseyerek bitirdik. Bugün, akşam aradığımda hayatımdaki en muhteşem haberi vereyim diye düşünürken, öğle vakti “Konuşamayacağım, babam cennette.” dedi. Akıl tutulması, duygu karmaşası... Hayatta umudun gerçekten kaybolduğu tek an, sevdiğinizin öldüğünü idrak ettiğiniz an. O anı yaşadı bugün benim dostum.

Bazı acıları paylaşamıyoruz, yaşanmak ve hissedilmek zorundalar. Yine de sormadan edemiyor insan… Nolacak şimdi? İnsan otuz dört yaşında yetim kalır mı? Aile fotoğraflarında kim oturacak annesinin yanına? Çaresiz kaldığında kim cehennemin dibinde de olsa yanına gelecek? Nikahında kimin koluna girip eşinin yanına gidecek? Peki ya baba-kız dansı? Baba-kız dansı olmadan eksik kalmayacak mı düğünü? Ne yapacak babasız?

Büyümenin en doğru tanımlarından birisi eksiklerle yaşamaya alışıp, mutlu olmaya devam edebilmektir. Ölüm, geride kalanın yaşında aldırmadan, büyütür insanı. Kim bilir, belki de bu yüzden insan babası öldüğünde büyür diyorlardır. Belki de anne ve babaların sevgilerinden çok kayıpları büyütüyordur insanları.

Rest in peace, Mr. Brown.

D.T.