Hayatın çok da umrunda olduğundan değil ama bazen çok kırılıp, darılıyorum kendisine. Küsüp gidesim, omuz silkesim geliyor. Tabi boş durur mu? Hemen hatırlatıyor topun sahibinin kim olduğunu, o isterse oynayabileceğimi.

Hayat haddimi bildirdikçe ben daha çok kabuğuma çekiliyorum. Öyle olur zaten; kırılacağın noktaya kadar ezer, eğer, büker bu hayat. Sen ne zaman çıt diye orta yerinden ikiye ayrılıvereceğini hisseder, beklentini sıfırlar, kendini dualarla telkin edersen işte o zaman görünmeyen el dokunur hayatına. “Dudağını çok salladın, yetsin bu kadar.” diye fısıldar sanki kulağına. Fısıltı olunca herkes duyamaz o sesi tabi, duyabilmek için canıgönülden dinlemek gerekir. Tabi bir de o elin varlığına inanmak gerekir.

Öyle bir noktadayken yine dokunuldu hayatıma. 2021, aileme pek cömert davranmadı ama sonu güzel olacak gibi gözüküyor. 2022 bizim için toparlanma, hayatın güzel akan kısmına karışma zamanı olsun. İçimi bir umut kapladı. Kontrol bende değil, top benim hiç değil ve sanırım oynamama izin verecekler.

D.T.