Matrix’den bir replik olarak tercüme edilip, Türkçemize girmiş, İngilizce bir deyim var: cehalet mutluluktur. Önermenin doğru olduğunu anlayabilmek çin ise hiç bilmememiz gereken şeyleri öğrenmemiz gerekiyor. O zaman da iş işten geçiyor.

Bazı gerçekler sadece mutluluğumu değil, benliğimden bir parçayı da alıp götürdü. Cehaletimin içinde yuvarlanıp, olup bitene hiç bir anlam veremiyorken, hiç olmazsa yine kendimde hata bulup, olanları ben anlayamıyorum diyordum. Şimdi, cehalet gitti, taşlar yerine oturdu ve ben hiç mutlu değilim. Bilginin eksilttiği nerde görülmüş? Ben eksildim. O gerçekleri bilmeden yaşamak, belki hayatımdaki bir bölümü kapatmama engeldi ama o bölüm açıkken ruhumda bu kadar büyük bir delik de yoktu.

Onarılır; ruh iyileşir. Öğrendiklerim doğrultusunda insanların gözümde ve gönlümdeki yeri eski halini asla almaz ama ben ruhumu iyileştiririm. Geçen gün annem bir dizi izlerken kulağıma çalınan bir söz vardı. “Kalp, kendi yarasını iyileştirmeyi çok iyi bilir.” Gerçekten öyle… Hayat boyunca aldığı yaraların tamamının izini fiziken göremediğimiz iki organımız var, kalp ve beyin. Tekrar tekrar darbe alıp, yine de yollarına devam ediyorlar. İmrenilesi ve ikisinin de bendeki konumları sağlam. Onarılır…

Bazı gerçekler, cehaletimi alıp götürebilir ve toparlanma yetime asla dokunamaz.
Bazı gerçekler, güzel olduğunu sandığım anılarımın gerçekliğinden şüphe ettirebilir ve asla o zaman hissettiklerime dokunamaz.
Bazı gerçekler, bilinmeden de yaşanır ve asla gün yüzüne çıkmadan duramaz.

D.T.