Aslında zifiri karanlıktamıyız
Yoksa biz mi öyle sanıyoruz
Yada
Güneşin ışılğında mı kaldık
Yoksa biz mi öyle sanıyoruz
Kimse anlamıyor aslında biliyormusun
Sessiz fırtınalara açıyoruz tüm yelleri
Nasibimiz diyoruz her zerresinde
Lakin baktığımızda nasiplerde gerçekten
Tozla buz olup gidiyor...
Hani karamsarlık vardı ya
Susuz kaldığımız mazideki değerler
Aslında hepsi bir rüzgarda savrulup gidiyor
Biz o rüzgara hüzün mü diyoruz
Ben bilemiyorum
Kalbimiz ışık tuttuğunda hep şu duygu var
Acıyacak mı
Acıtacak mı
Söylermisin...
Ben çocuktum biliyormusun
Sessizce gölgesini kaybedercesine tutunduğum
Yoksa kaybolan neydi.
Yada
Prangalara sarılan mıydı
Ben bilemiyorum
Görmiyorum
Benim satırlarım seni anlatmaya yetebilir mi diyorum
Hani çölde bir gönül var ya
Hıçkıra hıçkıra ağladığım
Söylediğim tesellide mi saklı
Seni seviyorum derken korkuyorum
Seni seviyorum derken kahroluyorum
Seni seviyorum derken yok oluyorum
Şimdi diyorsunuz neden diyorsun ozaman
O mutlu oluyor ki
Ben acıyı tuttum ki
Acı değil aslında biliyormusun
Şimdi anladın mı onu kaybetme duygusu...
Satırlar uzar sözler kalır akla
Yiğidi anlatığımız hikayeler var ya
Şimdi sadece anılarda kaldı...
Yine döktük kağıda bu seferde
Karışık harflerin arasına sığınak oldu
Çözüm arayan bir bedevi misali....
Haykırıyordu neyi nerde nasıl diye
Aslında bir çift göz vardı zamanda tüten
Aslında bir emek vardı gönülde tüten
Neydi flimlerde olanmıydı
Başlangıcı ve sonu olan bir yazımıydık sadece
Yoksa aşkı derya eden bir kelammıydık
Sonsuz denizin gölgesinde virane olan
Hadi dur gideşim korkunun , ızdırabın olmadığı yere
Sen gelirmisin
Sen tutarmısın
Gücün var mı buna
Bem yok artık kaldırırmısın beni
Sararmısın ömrümü
Sen sen diye...

Vesselam...








Not: İncinir kalem incinir kağıt sebebi ne dersek ssdece fırlatılan bir hayattır.....