Aslında çok yazdım çok sildim bu sıralar
Anlatmaya dilim var madı biliyormusun
Gözlerimin kıpırtısı, yüreğimin yangını anlatamıyordu bazı şeyleri
Kimi deryasında huzurlu
Kimi figan olan hayata biçare
Söyle bana kalp yaram
Söyle bana ömür dünyasına ışık olanım,
Kalbin mizahında kanadı kırık düşsende ebede
Kaldığın sevda da özlem vardı bir çare
Kaldığımız,Yıprandığımız, Haykırdığımız herşeyde değilmiydi
Bizi savuracak olanlar
Söyleyemiyoruz bazen
Anlatılmasını istemiyoruz yaşanmın derin deryasında
Kanadı kırılmış düşen kahpe zincirin demirinde
Ses veriyorum kimse var mı
Kimse duyar mı diye pervasızca bağırıyorum..
Sonra bağrıyorum dibsiz kuyuda düşen ben / çıkamıyan yine ben
Şimdi anlamsızca baktığımız o gölgede olsak
Kimine sus dercesine düşsek
Kimine kalp ağırırcasına kaybolan bedenimizi yaşasak
Ses ver yiğidim kanadını deryada saklayayım
Duymuyorum seslerin yanıltısını
Duymuyorum kimine baktığın değil
Kimini sevdiğini anlatamıyorsun
Şimdi adres gösteriyosun yada susup kayboluyosun
Aşık olmucam dedim
Dibsiz kuyularda saklı kalsamda olmuyacam...
Ama
İşte ama dedirttin bir önceki cümlenin anlamını yitirdi gönlüm
Şimdi soruyorum aşk değildr ne ya bu anlamsızca bakan
Kimine göre bir umud oluyor kimine göre en sağlam acı
Ben buyum diyorum her seferinde
Senin tutamıcan
Senin dokunamıcan
Senin hiç bir zaman hissedemiyeceğin o şeyim ben
Seni sevenim ben...
Ben yaparım/ ben bilirim diyeceksin alaylı tavırlarınla
Sözler kifasiz kalacak nefesin son bulduğunda
Sen kala kalacaksın hani ben ölecektim ilk diye yırtınacaksın
Sözleri anlatan bir gönlün kıpırtısı gibi
Sureti deryada kanadı kırılmış ok gibi
Yesrib bile ağlarken senin alayın yok etti ömrü
Kanadın sevdası kaldıysa gönle
Bu deli divane öoban düşer yola
Haykırdığım sesdi yaşantımızın sebebi
Hoyratca bilinen sevda kaldığı bu limanda
Hiç bir yerinde deniz yok ki diyeceksin ne limanı diye
Her zaman olduğu gibi dalga geçeceksin
Sen gördün mü güneşin bşr deniz olduğunu
Sen gördün mü ayın bir yakamoz misali döktüğünü
Şimdi soruyorum neydi bi çare
Şimdi soruyorum nerde kalmıştı ömür mizahı
Suskun denizin bir damahgah olduğu bu hayatta
Bir çobana olan alaycılığı ile
Çobanın gidişi
Kara demliğin yok oluşuyla biter bu hikaye.
Sen arasanda , yırtsanda bulamazsın artık
Herşey bitti gönül yıkıldı biliyormusun...
Ben gidiyorum ömre sebeb olanın sevdasıns
Ben yok oluyorum...
Kalbimin acısında bile olsa yemyeşil bakan o ormanı unutarak
Yelin esintisine değil
Ömrün esintisinde kayboluyorum...
Vesselam....