İnsandı..
İnsanlardan korkardı..
Dili vardı..
Konuştuğu duyulmazdı..
Kimseye söylemediği..
Sevdiği bir çiçek..
Sevdiği bir kuş..
Sevdiği bir ağaç vardı..
Ama insanlardan korkardı..
Bir gün..
Koyu yalnızlığını..
Yükleyip sırtına..
Uzaklara..
Çok uzaklara..
Sessizce kayboldu..

Ne zaman..
Bilmediğim bir ağaç..
Bilmediğim bir kuş..
Bilmediğim bir çiçek görsem..
O..
Geliverir aklıma..
Titrer korkarım..
İnsanlardan..
Suskunluktan..
Ve..
Kaybolmaktan..

L.Temiz..

Günün şiiri @[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] ve annesine..ithafen..

Sevdiklerimizi kaybetmekten korkmaya devam edeceğiz..işin gerçeği bununla yaşamayı da öğrenemiyor insan..sadece kabulleniyor..caresizce..
Suskunluk ..yarası olanlar arasında anlaşma diline dönüşüyor..
Anılar kaybolmadan..yolumuzda kaybolmadan..dualarımızla yola devam..
Kaybolmaktan korkmadan..