Günaydın İstanbul…
Geceden kalma bir hüzün var bu sabah,
Sanki martılar bile susmuş,
Sanki sahil senin adını fısıldıyor yavaş yavaş.

Sen yoksun ya…
Boğaz’ın rüzgârı bile eksik esiyor,
Kaldırımlar sessiz,
Güneş doğsa da içimde bir geceye dönüşüyor.

Bir vapur düdüğü duyuluyor uzaktan,
İçimden “keşke şimdi burada olsaydın” geçiyor.
Bir çay kokusu yükseliyor iskelelerden,
Sen olsan, İstanbul bile daha güzel gülüyor.

Günaydın İstanbul…
Ama asıl günaydın senin baktığın her yere,
Her sabah sensiz eksik,
Her sokak seni bekliyor geri gel diye.

Ve bil ki…
Bu şehir griliğini senden alıyor,
Güneşli yanlarını sana saklıyor,
Ben ise her sabah uyanıp önce seni,
Sonra İstanbul’u düşünüyorum.