Gittin…
Ne bir söz bıraktın geride,
Ne de tutunacak bir umut.
Sadece sessizlik çöktü odama,
Seni anlatan boş bir sandalye kaldı yanımda.

Ayrılık bazen
bir kapının kapanma sesi değildir;
Yüreğin içinden geçen
görünmez bir çiziktir.
Sen o çizikte kaldın…
Ben çizginin öte yanında.

Sana söyleyemediğim ne çok söz varmış meğer,
Suskunluğumda saklı kalan…
Her biri bir yara şimdi;
Derin, sızıtan, kapanmayan.

Hatırlıyor musun?
Birlikte kurduğumuz hayaller vardı;
Şimdi her biri duvar diplerinde
unutulmuş oyuncaklar gibi soğuk.

Ben kırılmayı öğrendim,
Sen gitmeyi…
Ben sabretmeyi,
Sen vazgeçmeyi…

Ama biliyorum;
Her giden aslında biraz kaybeder,
Her kalan zamanla güçlenir.
Sen bensiz bir yola çıktın,
Ben sensiz bir hayata alıştım.

Ve artık…
Kalbimdeki fırtına durdu.
Adın hâlâ bir yerlerde kalsa da
Eskisi kadar dokunmuyor canıma.

Ayrılık acıdır,
Ama zaman olur;
İnsan kabullenir,
Büyür, olgunlaşır, iyileşir.

Ben de öyle yaptım…
Senden sonra değil,
Kendim için toparlandım.