Tafefobi (Yunanca - taphos, "mezar, - phobos, "korku" diri diri gömülmeye ilişkin anormal (psikopatolojik ) bir korkudur.
Modern tıp çağından önce, korku tamamen mantıksız bir şey değildi.
Tarih boyunca, kazara diri diri gömülen çok sayıda insan vakası olmuştur.

Frédéric Chopin (ölümünü garanti altına almak için kalbinin çıkarılmasını talep etmiş..)
George Washington (bedeninin üç gün boyunca yatırılmasını talep etmiş..)
Christian Andersen ve Alfred Nobel'in ikisi de atardamarlarının kesilmesini istemiştir.).
Bir çok önemli tarihi şahsiyetin canlı gömülmekten korktukları biliniyor..
Edebiyat, diri diri gömülmenin doğal korkusunu keşfetmede verimli bir zemin bulmuştur.
Edgar Allan Poe'nun korku hikâyelerinden biri olan " Diri Diri Gömülüş ", talefobiden muzdarip bir kişiyi anlatmaktadır.
Diri diri gömülme korkusu, bundan kaçınmak için bir emniyet tabutunun inşası için her türlü düzenlemeyi yapacak kadar detaylandırıldı.
Örneğin bazı tabutlara, gözlem için cam kapaklar, çanlar için halatlar ve çanlar, kurtarılana kadar hayatta kalmak için sinyalizasyon ve solunum boruları eklendi.

İnsanlığın tıp mesleğine olan güveni ve ölümü doğru teşhis etme yeteneği 20. yüzyılın başlarından sonra erken gömme korkusunda bir azalma görmüş olsa da, ölüm teşhisinde tıbbi hataların bildirilmesinden sonra son yıllarda kamuoyunda kötü dönemler yaşandı.
Moskova'da, ölüm korkusu olan insanlara fobilerini yenmeleri için oldukça korkutucu bir tedavi yöntemi uygulanıyor.
Kendi mezarlarını kazan Ruslar, yerin yaklaşık 2 metre altına diri diri gömülüyor.
Tafefobi, dünyanın bazı bölgelerinde yaygın olarak kabul edilir.