Derin bir Ah çekeriz çogu zaman, yalnız kaldıgımız anlarda... Bu anı belkide daha önce yasamamış olabiliriz, şimdi ne oldu da derin bir ah çeker olduk? Belkide etrafımızda dost dediklerimiz yada kötü günü dostumuz dediklerimiz birer birer kaybolmuşlardır.. Olabilir mi?
Neden olmasın evet evet olabilir.. İnsan yasadıgı cıvıl cıvıl yada kalabalık olan etrafı sever çünkü o an yalnız kalmadıgını sanar.. Halbuki bilsek ki asıl yalnızlık kalabalıkta oldugu anımızdır.. Sonrası muamma derin bir ah ceker dururuz. Bizim hiç istemedegimiz seydir belki yalnız başımıza kaldıgımız an, hiç yanımızda olmasını istemedigimiz kişiyi arar oluruz belki yada gercekten omu ya dost ondan dostmu olur dedigimiz kişi arar olduk bazen.
Yaa işte böledir hayat böledir yalnız başımıza kaldıgımız anda panikledigimiz an, düşincelere daldıgımız andır, tek başımıza kaldıgımız an...
Yapmamız gereken ne olmalı acaba sordukmu acaba kendimize,... İNCE BİR DOKUNUŞMU...
yapmalıyız hayatımıza belkide evet.... İNCE BİR DOKUNUŞ...
Yapmalıyız, kibirli, gösterişli, kendini begenişlik, vurdumduymaz, ve en önemlisi yalanı hayatımıza katmamalıyız.. İşte ozman başarırız belkide... Güzel yolculuklar güzel dostluklar sıcak ve tebbesüm bir hayat bizimle olsun...

EzeL......