Hani derdinya bana annem "ne yaparsan yap birine kendinden çok değer verme" diye.
Kusura bakma annem dinlemedim yine her zamanki gibi sözünü.Hani komşuya gitme derdin dinlemez kaçıp kaçıp giderdim ya.Çocukluğum tutmuş yine dinlemez olmuşum o güzel nasihatlarını.Kendimden çok değer verir olmuşum sevdiklerime..Gidiceklerini bile-bile.

Hani demiştin ya biri için çabalayıp bişey yaptığında sana teşekkür etdiklerinde "bişey değil" deme asla diye..Yaptığın şeylerin değeri düşer gözlerinden.Çok kolaymış gibi gelir onlara.Uğraşların,çabaların bir kendine kalır.Beklentileri artar.Yorulursun şu 3günlük dünyada..Asma suratını annem ben yine dinleyememişim seni.Saçımın tek teline zarar gelmesin diye beyazlatdığın o saçların hakkını nasıl veririm şimdi ben sana...?

Hep sevgilerin en büyüyünü verdin bana başkalarından beklentim çok olmasın diye.
Ah be annem ben nasıl elin insanından beni senden çok sevmesini beklerim.
Ağla kızım asla içine atma diyordun ya gözyaşlarımı içime attığımdan mı bu yorgunluğum?
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...]

Gülmek için sebebin yoksa ağlamak için nedenlerini çoğaltma demiştin ya hani.Sana baka baka anne ya harbi bir insanın nasıl gülmek için birtane bile sebebi olmaz demiştim.Anne...Sen varmışsın.Senden daha büyük ne mutluluğum ola bilir ki benim.Niye gözlerin hep uzaklara dalıyor dedin ya annem,gözleri uzaklara dalan insanların yakınlarda olmayan bir hikayesi varmış.
Neyse annem hem saatlerce birşey anlatacak kadar dolu,hemde tek kelime edemeyecek kadar yorgunum.Ne sesimden anlayan var,nede sessizliğimden.

-Kızma annem kendimi,sessizliğimi,çaresizliğimi anlattım.Kızma annem kendimi yazdım bu satırlara..