Üst solunum yolunda yer alan tüycüklerin hareketi, vücutta akciğerlerin sağlığı açısından oldukça önemlidir. Burundaki bu tüycükler havayla birlikte gelen zararlı maddeleri tutar, hapşırma refleksinin meydana gelmesini sağlar ve mukus ile beraber akciğerlere gitmesine engel olup, çok önemli bir koruma görevini üstlenir. Vücuda zarar vermesi olası maddelerin, akciğerlerde olan havayla beraber dışarıya atılması, kişiye büyük fayda sağlar. Bu yüzden hapşırabilmek için eski dönemlerde enfiye olarak tanımlanan karabiber gibi bitkisel tozlar buruna çekilmiştir. Hapşırma sırasında, beyin ve kalp damarları genişler, gözyaşı ve sinüs kanalları açılır, bu sayede akciğerlerden normal olarak atamadığımız ölü havayı dışarıya atmış olursunuz.
Hapşırma Vücudun Verdiği Bir Alarm mıdır?
Burun kokuları algılama ve havayı akciğerlere hazır hale getirmekle görevlidir. Burnumuz, ayrıca vücudu koruma ve ahenkli çalışmasına yardımcı olma görevini de üstlenmiştir. Hayatın devamını sağlamak için nefes alıp vermemiz gerekir. Oksijenin, vücudun ihtiyacını karşılamaya hazır duruma gelmesi için, burnun dar kanalları içinden türbülansla geçerken temizlenir, ısı ve nemi dengelenir. Bu sayede soluduğumuz hava, soluk borusuyla akciğerlerdeki alveollere servis edilmeye hazırlanır.

Burun bu şekilde günlük yaklaşık 23.000 defa aldığı nefesle birlikte ortalama on beş metreküp hava işler. Bir araştırmada, burundaki kusursuz yaratılışın burun deliklerinin arkasındaki alanın, mükemmel bir duyarlılığa sahip olan iklimlendirme sistemiyle donatıldığını belirlemiştir. Sistem, yalnız havanın sıcaklık ve nemini ayarlamakla kalmaz, bunun yanında havanın içeriğindeki zararlı molekülleri algılayarak alarm verebilen bir mekanizmaya sahiptir. Bu mekanizma, burun mukozasının uyarılması ve akciğerlerde olan havanın burun ve ağızdan hızla dışarıya boşaltma şeklinde olur. Bu durum hapşırma olarak tanımlanır. Hapşırma sonucunda, solunan havayla vücuda girmiş olan zararlı maddeler dışarıya atılmaktadır.