Küçük dünyamda her şey daha sessiz.
Kalabalıklar yok, gürültü yok…
Ama en çok da kaçış yok.

İnsan büyük dünyada kaybolduğunu sanıyor,
oysa asıl kayboluş bazen kendi içinde başlıyor.
Ben de bir süre öyle sandım…
gittikçe daralan bir yerde sıkıştığımı.
Sonra fark ettim
Bu daralmak değilmiş,
bu aslında kendime yaklaşmakmış.

Küçük dünyamda
az insan var
ama gerçekten kalanlar var
az söz var
ama içi dolu olanlar var
az his var
ama sahici olanlar var

Eskiden kalabalıklar arasında güçlü durmaya çalışırken,
şimdi kendi içimde sakin kalmayı öğreniyorum.
Çünkü anladım ki…
İnsan her şeyi büyüttükçe yoruluyor.
Ama bazı şeyleri küçülttüğünde,
içinde yer açılıyor.
Ve o yerde...
ne korku eskisi kadar büyüyebiliyor,
ne de geçmiş aynı ağırlıkla kalıyor.

Küçük dünyamda artık bir şey eksik değil.
Sadece bana ait olmayanlar yok.

Ve ben ilk defa…
bu kadar az şeyle
bu kadar tam hissediyorum.
🤍
Küçüldüm sanmıştım…
meğer kendime sığmışım.