Hayat düz bir çizgi değil.
Bazen tökezlersin, bazen düşersin. Hatta kimi zaman düştüğün yerden hemen kalkamazsın. Herkes koşarken sen yerde kalmış gibi hissedebilirsin. Ama o an bile bir şey yapıyorsundur, dağılmamayı seçiyorsundur.

İlerlemek her zaman hız demek değildir. Bazen yavaş adımlar atmaktır. Bazen sadece durup nefes almaktır. Bazen de aynı yerde kalıp güç toplamaktır. Dışarıdan bakıldığında yerinde sayıyor gibi görünsen de, iç dünyanda büyük bir mücadele veriyor olabilirsin.

Toplum bize ilerlemeyi hep koşmak olarak öğretti. Oysa bazen ilerlemek, pes etmemektir. Bazen ilerlemek, gözyaşını silip yeniden ayağa kalkmaktır. Bazen de hiçbir şey yapmadan, sadece dayanabilmektir.

Her duruş geri gidiş değildir.
Bazı duruşlar iyileşmedir.
Bazı bekleyişler olgunlaşmadır.
Bazı sessizlikler yeniden başlamanın eşiğidir.
Çünkü hayat bazen seni hızlandırmak için değil, güçlendirmek için yavaşlatır. Bazen düşüş yön değiştirmektir. Bazen beklemek kök salmaktır. Fırtınada ayakta kalmak da bir ilerleyiştir. Sessizce toparlanmak da bir cesarettir.
Önemli olan hız değil, istikamettir.

Yavaş da olsa, sessiz de olsa yürüyorsan yoldasındır. Vazgeçmediğin sürece kaybolmuş sayılmazsın. Asıl kayıp düşmek değil, vazgeçmektir.

Hayat bazen geç verir ama eksik bırakmaz. Belki dolambaçlı yollardan, belki bekleterek… ama emeğinle niyetini bir gün mutlaka buluşturur.
Yeter ki kendini bırakma.
Yeter ki vazgeçme.
Çünkü vazgeçmediğin sürece yoldasın.
Gerisi bir şekilde hallolur...