Hiç hesap etmediğim, planlamadığım bir şekilde dahil oldun yaşamıma...

Hayatım kendi halinde akıp giderken, eksikliğini bile bilmediğim bir şekilde yaşayıp gidiyordum. Ne seni arıyordum, ne de böyle bir ihtimali kuruyordum. Sonra bir gün… sen çıktın karşıma.

Belki bir an, belki bir bakış, belki de sadece aynı havayı paylaşmak kadar kısa bir karşılaşmaydı. Ama bende bıraktığı iz, hiç de kısa olmadı.

Ve işin en garip, en sessiz tarafı şu…

Sen bunlardan bihaberdin..

Ben içimde sana dair cümleler kurarken, sen bambaşka bir hayatın içinde, bambaşka düşüncelerle yürüyorsun. Ben bir karşılaşmayı anlamlandırmaya çalışırken, sen belki o anı çoktan unutmuşsun.


Benim dünyamda bir yerin var, ama benim senin dünyanda adım bile yok... İşte insanı en çok susturan da bu galiba… Varlığınla çoğalan bir duygu, yokluğunla anlatılamayan bir hikâyeye dönüştü.


Bazı duygular karşılık bulmak için değil, sadece hissedilmek için var. Bazı insanlar hayatımıza dokunur, iz bırakır ve gider… bilmeden, fark etmeden...

Ve sen…

Hiç bilmeden, hiç hesap etmeden, benim içimde koca bir hikaye , hesapsız bir sevda oldun...