Bazı kelimeler vardır, sessizce oturur insanın içinde. Ne bağırır ne de susar; sadece ağırlık yapar. Pişmanlık da onlardan biridir. Zamanla geçeceği söylenir ama zaman bazen sadece üstünü örter; kazıdıkça yeniden ortaya çıkar.

En çok da “keşke” ile başlayan cümlelerde yaşar pişmanlık. Keşke o gün biraz daha cesur olsaydım. Keşke susmak yerine konuşsaydım. Keşke gitmek yerine kalsaydım… Ya da kalmak yerine gitseydim. İnsan bazen hangi kararından pişman olduğunu bile tam olarak bilemez; bildiği tek şey, içindeki eksikliğin adı olur.

Pişmanlıklarım genelde yaptıklarımdan değil, yapmadıklarımdan doğdu. Söylenmeyen sözler, ertelenen hayaller, yarım bırakılan vedalar… Bir gün mutlaka olur sandığım şeylerin hiç olmamış olması. Zamanın sonsuz olmadığını çok geç anladım. Bazı anlar vardır; tekrar yaşanmaz, sadece hatırlanır. Ve bazı insanlar vardır; kaybedildiğinde değil, alışıldığında fark edilir.

Bazen aynaya baktığımda, geçmişteki halimle göz göze geliyorum. O daha saf, daha umutlu, daha korkak olan ben… Ona kızmak istiyorum ama yapamıyorum. Çünkü o, bildiği kadarıyla yaşadı. Belki de pişmanlık dediğimiz şey, bugünkü aklımızla dünkü kalbimizi yargılamaktan başka bir şey değil.

Yine de itiraf etmeliyim: Bazı pişmanlıklar insanı olgunlaştırır. Can yakar ama öğretir. Nerede durmam gerektiğini, kime kalbimi açmamam gerektiğini, kendimden vazgeçmemem gerektiğini… Her yara iz bırakır; ama izler aynı zamanda yaşadığının kanıtıdır.

Şimdi pişmanlıklarımla barışmayı öğreniyorum. Onları yok saymadan, ama hayatımın direksiyonu yapmadan. Çünkü geçmiş değişmez, ama onunla kurduğum ilişki değişebilir. Belki pişmanlıklarım benim cezam değil, hatırlatıcım. Kim olduğumu değil, kim olmamam gerektiğini anlatan sessiz öğretmenlerim.

Ve artık biliyorum: Pişman olmamak için kusursuz olmak gerekmez. Sadece cesur olmak gerekir. Hissettiğinde hissetmek, sevdiğinde söylemek, gitmen gerektiğinde gitmek… Keşke’leri azaltmanın tek yolu, şimdiye sahip çıkmaktır.

Pişmanlıklarım var, evet. Ama artık onların gölgesinde değil, bilgeliğinde yürümek istiyorum. Çünkü insan bazen en çok, geç kaldığı yerden büyür.