İnsan kendine ağır gelir mi ? Geliyormuş.. Sıkılınca, bunalınca, bir zorlukla baş edebilme gücümüz kalmadığında hep deriz ya ; 'Rabbim dağına göre kar verir' Çokça ve inanarak kullandığım bir cümle üstelik...
Peki o halde sıkıntı , zorluk , dışardan geldiğinde mücadele eden , yılmayan ben ; kar kendi içimde olunca mı ağırlaştım kendime...
Günümüzün en popüler söylemleri ; Bunalım, depresyon , tükenmişlik sendromu.. Acaba bunlardan birine mi tutuldu ruhum... Ruhum diyorum çünkü bedenen bir sıkıntı hissetmiyorum. İştahım yerinde, hareket kabiliyetim devam ediyor. Yaşamak için yapılması gereken ne varsa tıkır tıkır işlemekte.. Ama mekanik bir şekilde... Konuşuyorum, yeri geliyor gülümsüyorum.. İşlerimi yapmaya devam ediyorum... E o zaman bu halim ne ?
Sanırım artık varmak istediğim bir hedefim , bir amacım kalmadı. Çocukluğumdan bu yana benim kendimi motive şeklim hep bir hedef belirleyip oda odaklanmaktı. Şimdilerde bu motivemi kaybettim sanırım...
Amaçsız , motivesiz ve kendime ağırım.. Yediklerim tatsız tuzsuz.. Yaptığım her şey anlamını kaybetmiş durumda..
Çözüm ne ? Bilmiyorum gerçekten... Yeni bir hedef belki... Ama gram istek yok...
Yazmak hep iyi gelmiştir bana kendimi bildim bileli.. Son bir çare kaleme sarılayım , ferah iç açıcı bir şeyler karalayayım dedim ama bir baktım , kalem de ruh halime eşlik ediyor. Ben de bıraktım kendi haline.. Bu satırlar çıktı işte.. Neyse... Bugün de böyle olsun bakalım..
Geçer .. Bu da geçer.. Neler geçmedi ki...