Biliyordu.. Gidecekti.. Henüz tek bir söz etmemiş olsa da.. Hatta farklı hiç bir harekette bulunmamıştı.

Diğer günlerden hiç bir farklılığı olmayan sıradan bir gündü üstelik...Yine de hissediyordu sona geldiklerini.. Hep hissederdi.. hep çıkardı..

Neden böyle oluyordu bilmiyordu. Bir yerde bir şey olması gerektiği gibi değildi anlıyordu bunu ama sorunu göremiyordu..

Tam her şey yoluna girdiğinde, gel gitler sona erdiğinde ve artık zemin sağlam diye düşündüğünde oluyordu bu üstelik..

Neyi yanlış yaptığını bilmediğinden çözümü de göremiyordu..

Her defasında yeniden başlamaktan.. yeniden denemekten.. yeniden birini tanımaya çalışmaktan.. yeniden...yeniden.. yorulmuştu.

Ve adam ona doğru gelirken kaygıyla kıpırdadı oturduğu koltukta.. Söyleyeceklerinin yapacağı etkiyi hafifletmek istercesine doğruldu olduğu yerde pozisyon aldı. Adam elini uzattı;

- Hadi gel.. Kahvaltı benden bugün..

Şaşkın, anlamsızca baktı adamın suratına.. Duymayı beklediklerini duymamış olmanın verdiği o garip duygu ile bocaladı bir an.. Mutlu mu olmuştu yoksa hayal kırıklığı mı yaşıyordu bilmiyordu..

Uzatılan eli tutup kalktı yerinden...''Kim bilir belki de kırmışımdır bu döngüyü'' diye geçirerek içinden yürüdü adamın peşinden...