IRCForumu.Org

**BoSs** · 27 Haziran 2021, 19:06

Özlemek

Özlem diye bir şey var buna da duygu demişiz. Bu o kadar illet bir şey ki geceleri uyutmaz, mutluyken mutsuz eder, insanı keşkelerden ayırmaz. Değer verdiğimiz, sevdiğimiz insanların hayatımızdan çıktıklarında ya da mesafeler girdiğinde hissettiğimiz acıya koyduğumuz isimdir.
Öyle anlar oluyor ki, artık nefret etseniz bile, asla oluru olmayacağını bilseniz bile özlüyorsunuz. Aslında onu değil ona olan sevgiyi, ona olan düşünceleri, onun üstüne yazılan çizilen hayalleri özlüyor insan. Özlem o kadar garip bir duygu ki bazı zaman söylenen sözleri, edilen hakaretleri bile yutmasına sebep olur insanın. Ama nefret te özlem gibi bir o kadar ağır basan ve acıdan beslenen bir duygu. İkisinin savaşı arasında kalınca insan, içinden çıkılmaz bir hale sokuyor insanı.
Düşünüyor insan, bu kadar hayali özlemek için mi kurduk? Bu kadar sevgiyi özlemek için mi besledik? Bu kadar değeri özlemek için mi verdik? Bu kadar sakınmamızın sebebi özlerken daha fazla acı çekmek için miydi?
Her şeyin boşa olduğunu düşününce insan işte o zaman özlem yerini nefrete bırakıyor. İşin içinden nasıl çıkılacağının bilinmediği, her şeyi zamana bırakmayı düşünüp kendimizi avuttuğumuz zamanın içinde buluyoruz kendimizi.
Özlem duygusunu nefret olmadan yaşamayı hak edenleri özleyelim.

27 Haziran 2021, 19:06	#1
BoSs ✓ 5 Nick kopyalandı!	Özlemek Özlemek Özlem diye bir şey var buna da duygu demişiz. Bu o kadar illet bir şey ki geceleri uyutmaz, mutluyken mutsuz eder, insanı keşkelerden ayırmaz. Değer verdiğimiz, sevdiğimiz insanların hayatımızdan çıktıklarında ya da mesafeler girdiğinde hissettiğimiz acıya koyduğumuz isimdir. Öyle anlar oluyor ki, artık nefret etseniz bile, asla oluru olmayacağını bilseniz bile özlüyorsunuz. Aslında onu değil ona olan sevgiyi, ona olan düşünceleri, onun üstüne yazılan çizilen hayalleri özlüyor insan. Özlem o kadar garip bir duygu ki bazı zaman söylenen sözleri, edilen hakaretleri bile yutmasına sebep olur insanın. Ama nefret te özlem gibi bir o kadar ağır basan ve acıdan beslenen bir duygu. İkisinin savaşı arasında kalınca insan, içinden çıkılmaz bir hale sokuyor insanı. Düşünüyor insan, bu kadar hayali özlemek için mi kurduk? Bu kadar sevgiyi özlemek için mi besledik? Bu kadar değeri özlemek için mi verdik? Bu kadar sakınmamızın sebebi özlerken daha fazla acı çekmek için miydi? Her şeyin boşa olduğunu düşününce insan işte o zaman özlem yerini nefrete bırakıyor. İşin içinden nasıl çıkılacağının bilinmediği, her şeyi zamana bırakmayı düşünüp kendimizi avuttuğumuz zamanın içinde buluyoruz kendimizi. Özlem duygusunu nefret olmadan yaşamayı hak edenleri özleyelim. Zeynep, ESinti, Bitti ve 2 diğerleri bunu beğendiler.. Yaşadığım kayıplarda kazancımdır. Ben asla kaybetmem. İLLEGALİ SEVİN E-İMZALIDIR www.İrcForumu.org
	Alıntı Yap

Şu anda bu konuyu görüntüleyen etkin kullanıcılar: 1 (0 üye ve 1 ziyaretçi)