|
|
25 Mart 2026, 21:29
|
#1 |
|
Nick kopyalandı!
|
aZze “Hiç Bitmeyecek Sandığım Günler”
Bir pazar günüydü çocukluğum, İplerde sallanan çamaşırlar gibi Rüzgâr estikçe kokusu yayılırdı Temiz, sade, hiç eksik olmayan bir hayat gibi… Annemin sesi karışırdı akşama, “Gel artık” derdi uzaktan Ama bilirdim… Biraz daha çocuk kalmama izin verirdi zaman. Koşarken biz değil, gün yorulurdu Dizlerimiz yara, kalbimiz eksiksiz Bir saklambaçta saklıydı bütün dünya Ve sobelenmek kadar gerçekti her şey. Komşunun bahçesine girerdik usulca, Kalbimiz hızlı, gözlerimiz cesur Dalından kopardığımız erik Dünyanın en güzel suçu olurdu. Bir ısırıkta yüzümüz buruştur, Sonra gülüşe dönerdi her şey Ekşi değilmiş meğer o tat Çocukluğun kendisiymiş. Salçalı ekmek tutardık elimizde, Ne açlık vardı ne yokluk Sadece küçük bir mutluluğun Koca bir kalbi doldurması vardı. Çatıya çıkardık bazen, Antenlere dokunurduk ürkerek Gökyüzüne en yakın yerdi orası Belki de bu yüzden hayallerimiz büyüktü. Susadığımızda kapılar çalardık, “Su verir misiniz?” derdik çekinmeden Ve her kapı açılırdı yüzümüze Çünkü kimse yabancı değildi o zaman. Bir bardak suyun içinde bile Bir mahalle, bir dünya saklıydı Herkes biraz anneydi, Herkes biraz ev… Akşam olunca bir şey çökerdi içime Adını koyamazdım o zaman Meğer yavaş yavaş Büyümekmiş o sessiz eksilme. Bir misketi kaybettiğimde ağlardım, Şimdi kaybettiklerime bakıyorum da… Keşke bütün acılar O kadar küçük olsaydı. Şimdi ne zaman eski bir şarkı duysam İçimde biri usulca konuşuyor: “Beni neden bıraktın orada?” O sokakta, o pazar gününde… Oysa ben bırakmadım Zaman aldı elimden Ve ben büyüdükçe anladım Bazı şeyler geri gelmiyor. Ne o çamaşırlar aynı rüzgârda Ne o erikler aynı dalda Ne de kapılar eskisi gibi açık… Ama içimde bir yer hâlâ Elinde salçalı ekmekle koşuyor Üstü başı toz, kalbi tertemiz Hiç kırılmadan sevebilen bir çocuk… Ve ben ne zaman gözlerimi kapasam Bir pazar günü başlıyor içimde Çamaşırlar kuruyor yavaşça, Bir kapı aralanıyor usulca… Ben tekrar o sokakta, Hiç bitmeyecek sandığım yerdeyim Ve ilk kez anlıyorum: En çok… O kalbimi özlüyorum. Similar Articles: Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde. Kaldır! Göz kapaklarını |
|
|
Alıntı Yap |
| Bu Makaleyi Görüntüleyen Şu Anda Aktif Kullanıcılar : 1 (0 Kayıtlı Üye Ve 1 Misafir) | |
|
|
13Beğeni
Ağaç şeklinde