Bir pazar günüydü çocukluğum,
İplerde sallanan çamaşırlar gibi
Rüzgâr estikçe kokusu yayılırdı
Temiz, sade, hiç eksik olmayan bir hayat gibi…
Annemin sesi karışırdı akşama,
“Gel artık” derdi uzaktan
Ama bilirdim…
Biraz daha çocuk kalmama izin verirdi zaman.
Koşarken biz değil, gün yorulurdu
Dizlerimiz yara, kalbimiz eksiksiz
Bir saklambaçta saklıydı bütün dünya
Ve sobelenmek kadar gerçekti her şey.
Komşunun bahçesine girerdik usulca,
Kalbimiz hızlı, gözlerimiz cesur
Dalından kopardığımız erik
Dünyanın en güzel suçu olurdu.
Bir ısırıkta yüzümüz buruştur,
Sonra gülüşe dönerdi her şey
Ekşi değilmiş meğer o tat
Çocukluğun kendisiymiş.
Salçalı ekmek tutardık elimizde,
Ne açlık vardı ne yokluk
Sadece küçük bir mutluluğun
Koca bir kalbi doldurması vardı.
Çatıya çıkardık bazen,
Antenlere dokunurduk ürkerek
Gökyüzüne en yakın yerdi orası
Belki de bu yüzden hayallerimiz büyüktü.
Susadığımızda kapılar çalardık,
“Su verir misiniz?” derdik çekinmeden
Ve her kapı açılırdı yüzümüze
Çünkü kimse yabancı değildi o zaman.
Bir bardak suyun içinde bile
Bir mahalle, bir dünya saklıydı
Herkes biraz anneydi,
Herkes biraz ev…
Akşam olunca bir şey çökerdi içime
Adını koyamazdım o zaman
Meğer yavaş yavaş
Büyümekmiş o sessiz eksilme.
Bir misketi kaybettiğimde ağlardım,
Şimdi kaybettiklerime bakıyorum da…
Keşke bütün acılar
O kadar küçük olsaydı.
Şimdi ne zaman eski bir şarkı duysam
İçimde biri usulca konuşuyor:
“Beni neden bıraktın orada?”
O sokakta, o pazar gününde…
Oysa ben bırakmadım
Zaman aldı elimden
Ve ben büyüdükçe anladım
Bazı şeyler geri gelmiyor.
Ne o çamaşırlar aynı rüzgârda
Ne o erikler aynı dalda
Ne de kapılar eskisi gibi açık…
Ama içimde bir yer hâlâ
Elinde salçalı ekmekle koşuyor
Üstü başı toz, kalbi tertemiz
Hiç kırılmadan sevebilen bir çocuk…
Ve ben ne zaman gözlerimi kapasam
Bir pazar günü başlıyor içimde
Çamaşırlar kuruyor yavaşça,
Bir kapı aralanıyor usulca…
Ben tekrar o sokakta,
Hiç bitmeyecek sandığım yerdeyim
Ve ilk kez anlıyorum:
En çok…
O kalbimi özlüyorum.