|
|
19 Ocak 2026, 01:14
|
#1 |
|
Nick kopyalandı!
|
aZze Ben seni hâlâ en çok susarak seviyorum.
Sustum, çünkü seni anlatmanın en gürültüsüz hâli bu. Adını ağzıma alsam gece uyanır, duvarlar hatırlamaya başlar. Bir ad, bu kadar mı yankı yapar insanın iç boşluğunda? Sensizliğe alışmak dediler, alışmak kelimesi hiç bu kadar yalan durmamıştı. Ben her sabah bir eksikle uyanıyorum, adı sensin ama kimliğini kimseye göstermiyorum. Özlem bazen bir sandalyenin boşluğudur, bazen kapının önünde beklemeyi unutan ayakkabılar. Bazen de yanımda olmayan birine yer açmaktır kalbimde. Gülüşün kaldı bende, yarım bir fotoğraf gibi, ne atabiliyorum ne tamamlayabiliyorum. Zaman ilerliyor diyorlar, ilerleyen sadece takvim, ben aynı yerde sana bakar gibi duruyorum. Gece olunca her şey seni daha iyi biliyor. Yastık, omuz olmayı öğrenmiş, pencere içeri sen sanıp rüzgârı alıyor. Ben uyuyorum sanıyorum, kalbim nöbette. Seni özlemek yüksek sesle ağlamak değil, kimsenin duymadığı bir iç çöküşü. Bir kelimeyi yutmak, bir mesajı silmek, “iyiyim” derken sesin titremesi. Eğer bir gün dönersen, anlatmayacağım hiçbir şeyi. Ne kadar yandığımı, ne kadar sustuğumu. Çünkü bazı acılar ancak yaşanır, bazı sevgiler ancak sessizlikle taşınır. Ben seni hâlâ en çok susarak seviyorum. Çünkü seni anlatmanın en gürültüsüz hâli bu. Çekme, Cennetimin Pencerelerine perde. Kaldır! Göz kapaklarını |
|
|
Alıntı Yap |
| Bu Makaleyi Görüntüleyen Şu Anda Aktif Kullanıcılar : 1 (0 Kayıtlı Üye Ve 1 Misafir) | |
|
|
12Beğeni
Ağaç şeklinde