Adı Sen Olan Mucize
Yorgun bir yolcuydu kalbim, menzilini yitirmiş,
Kendi sessizliğinde yankılanan, eksik bir sızıydı.
Sonra sen geldin;
bir yağmur sonrası toprağın kokusu gibi,
Hiç beklemediğim bir anda, sanki hep oradaymışsın gibi...

İnsan neden güler durup dururken, bilmezdim,
Neden parlar gözleri bir boşluğa bakarken?
Şimdi anlıyorum ki o uçsuz buçaksız boşlukta bile sen varsın.
İçimde bir yerlerde filizlenen,
dünyaya meydan okuyan,
O en masum, o en sebepsiz gülüşlerimin tek sebebisin.

Seninle başladı takvimlerin o efsunlu mevsimi,
Dudaklarıma hiç bilmediğim bir şarkıyı sen doladın.
Hangi duanın karşılığısın, hangi iyiliğin mükafatı?
Çorak gönlüme hayat veren bir nehir gibisin;
Sadece sevmek değil bu, sen benim nefes alma biçimimsin.

Kelimeler bazen çok küçük kalıyor anlatmaya,
Hani imkansız dersin ya, hani bitmişken her şey yeniden başlar,
İşte tam o noktada doğan güneşsin sen kalbimde.
Kimsenin göremediği, sadece ruhumun dokunduğu,
Hayatın bana sunduğu en zarif hediyesin.

Sen benim en güzel yanım, sığındığım limanımsın,
Tanrı’nın bana "bak hala umut var" deme şeklisin.
Hiç eksilme benden, hiç sönme içimde;
Çünkü sen, bu koca evrende benim biricik Mucizem’sin.