Bir zamanlar cıvıl cıvıl, hayat dolu bir kız vardı. Sessiz ve kendi halinde olmaya başlamıştı son zamanlarda insanlar onun değiştiğini fark etmeye başlamıştı. Eskiden gülüşü odaları aydınlatır, arkadaşlarıyla şen şakrak vakit geçirirdi. Ama o artık daha sessizdi, daha içine kapanıktı.
Her şey, babasının hastalığının nüksetmesiyle başladı. Annesi, bu ağır yükün altında daha fazla dayanamayacağını düşündü ve bir gün ani bir karar aldı ,kızın kardeşini de yanına aalıp kendi yolunu çizmek ... Kızın kalbi parçalandı. İçten içe kırıldı, ama bunu annesine belli etmedi belki de sadece sabırlı olmayı seçiyordu.
Babası ise hastaydı ve moralinin yüksek olması onun iyileşmesi için çok önemliydi. Kız, babasının yanında olabilmek için o dönemde işini bıraktı. Günlerini tamamen ona ayırıyor, her sabah erkenden kalkıyor, ilaçlarını veriyor, kahvaltısını hazırlıyor ve küçük bir gülümsemeyle Bugün daha iyi hissediyor musun baba? diyordu. Babası her seferinde Sen yanımda olunca daha güçlüyüm evladım diyordu ama kız biliyordu ki, gerçekte babasının morali düşmüş , hastalıkla birlikte büyüyordu.
Her ne kadar içi paramparça olsa da, gülümsemeye ve babasına umut vermeye devam etti. Elinden gelenin fazlasını yapıyordu, çünkü onu kaybetmek istemiyordu. Her gün küçük fedakarlıklarla, sessiz gözyaşlarıyla hem kendi kırgınlığını hem de babasının acısını taşıyordu. Kız, hayatın bazen insanın omuzlarına ne kadar ağır yükler yüklediğini, ama sevginin ve bağlılığın o yükü taşımaya yetebileceğini yavaş yavaş öğreniyordu.
Ve belki de, sessizce kendi içinde büyüyen bu güç, bir gün onu eskisinden de cıvıl cıvıl, ama bir o kadar da olgun bir insan haline getirecekti.