Evim fakir, dostlarım beni terketti,
Hastayım, ziyafetlere gidemiyorum.
Gözümün önünde canlı bir kimse yok,
Kulubemin içinde yalnız yatıyorum,
Kırık lambam zayıf bir ışık veriyor,
Yıpranmış perdelerim çarpık, birbirine uymuyor.
Tse, tse kapı eşiğinde ve pencere kenarında,
Tekrar yağan karın sesini duyuyorum.
İhtiyarladığım için pek az uyuyorum,
Gece yarısı uyanıyor, yatağımda oturuyorum.
Eğer oturmak ve unutmak sanatını öğrenmemiş olsaydım,
Bu sonsuz yalnızlığa nasıl dayanabilirdim?
Katı vücudum yere yapışıyor,
Ruhum kolayca değişikliklere tabi oluyor.
Böylece geçen dört usandırıcı yıl,
Sanki binlerce gece kadar uzundu.

Po Chu